Сураи Аш-Шуара — Оят 55

1. Маънои калимаҳо:

— «غَائِظُونَ»: аз решаи «ғайз» буда, маънои бағазабоваранда, хашмгинкунандаро дорад. Ғайз дар луғат ба маънои шадидтарин дараҷаи ғазаб аст.

1. Тафсири оят:

Фиръавн дар бораи банӣ Исроил мегӯяд, ки онҳо моро ба хашм меоваранд ва дилҳои моро аз ғайз пур мекунанд. Сабаби ин ғазаб он аст, ки онҳо аз дини Фиръавн берун рафтанд, бо иҷозати ӯ аз Миср хориҷ шуданд ва ба Мусо (алайҳис-салом) пайравӣ карданд. Фиръавн инро на танҳо саркашӣ, балки таҳдиде ба қудрати худ мешумурд ва аз ин рӯ ба ғазаб омада, худро барои ҷазо додани онҳо омода мекард.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақиқат ва имон ҳатто дар муқобили ҳокимияти бузурги золим низ метавонад қарор гирад ва пайравони ҳақ аз таҳдид наметарсанд.

— Ғазабу кинаи душманони ҳақ на аз қуввати онҳо, балки аз нотавонии онҳо дар муқобили нури имон бармеояд.

— Худованд ҳолати душманони паёмбаронашро ба мо нақл мекунад, то мо бидонем, ки муқобилияти онҳо нав ва ғариб нест ва мо низ бо сабру истодагарӣ метавонем бар онҳо пирӯз шавем.

— Ин оят моро ба сӯи он ҳидоят мекунад, ки ҳангоми дучор шудан бо мухолифат ва фишор, дили худро бо имон ва таваккул ба Худо мустаҳкам гардонем ва аз роҳи ҳақ бознагардем.