Сураи Аш-Шуара — Оят 58

1. Маънои калимаҳо:

— «Кунуз»: ҷамъи «канз» аст, яъне ганҷҳо, захираҳои пинҳонӣ ва молу сарвати зиёд, ки одатан аз тиллою нуқра иборат аст.

— «Мақом»: ҷои истодан, ҷойгоҳ, манзил ва маконе, ки инсон дар он қарор мегирад.

— «Карим»: гиромиқадр, неку эътиборнок, бузургвор.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Аллоҳ таоло банӣ Исроилро аз зулму ситами Фиръавн наҷот дод, Фиръавн ва қавмашро аз сарзамини Миср берун кард. Ин сарзамин дорои боғҳои сарсабзу чашмаҳои об, ганҷҳои пинҳонӣ аз тиллову нуқра ва дигар сарватҳои фаровон, инчунин манзилҳои зебо ва маҷлисгоҳҳои бошукӯҳ буд. Ҳамин неъматҳои дунёиро, ки Фиръавн ва қавмаш дар он ғарқи нозу неъмат буданд, Аллоҳ таоло баъд аз нобудии онҳо ба банӣ Исроил мерос гузошт. Ин оят ёдовар мешавад, ки ҳар қадар сарвату ҷоҳу манзили инсон бузург бошад ҳам, агар аз роҳи ҳақ рӯй гардонад, ҳамаи онҳо аз дасташ меравад ва ба каси дигар мерос мемонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ таоло тавоносту ҳоким бар ҳама чиз: Ӯ метавонад давлату сарвати золимонро гирифта, ба бандагони солеҳи худ ато кунад.

— Сарвату молу манзили нек дар ҳақиқат неъматҳои Аллоҳ ҳастанд, аммо набояд воситаи ғуруру саркашӣ гарданд; зеро ҳамагӣ гузаронандаанд.

— Оят мӯъминонро ба сабру тоқат ва умедворӣ ба ёрии Аллоҳ ташвиқ мекунад: ҳарчанд зулму ситам тӯл кашад ҳам, оқибат ба некиву адолат меанҷомад.

— Ин ҳикоя мӯъҷизаи бузурги Қуръон аст, ки таърихи гузаштагонро бо чунин дақиқӣ ва ибратомӯзӣ баён мекунад ва дилҳоро ба ислом ва паёмҳои осмонигар мегардонад.