Сураи Аш-Шуара — Оят 59

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «كَذَٰلِكَ»: ҳамин тавр, ба ин гуна.

— «أَوْرَثْنَاهَا»: онҳоро мерос додем, яъне ин неъматҳоро баъд аз нестшавии онҳо ба дигарон додем.

— «بَنِي إِسْرَائِيلَ»: фарзандони Яъқуб (а), яъне қавми Мӯсо (а).

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол Фиръавн ва қавми ӯро аз Миср — аз боғҳо, чашмаҳои об, ганҷинаҳои мол ва хонаҳои зебо берун кард. Ҳамон тавре ки онҳоро аз ин неъматҳо маҳрум сохт, ин сарзаминҳо ва неъматҳоро баъд аз онҳо ба фарзандони Исроил мерос дод. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки Худо баъд аз ғарқ шудани Фиръавн ва қавми ӯ, банӣ Исроилро ба Миср баргардонд ва онҳоро дар молу мулк ва хонаҳои онҳо соҳиб гардонд. Баъзе дигарон гуфтаанд, ки ин неъматҳо ба банӣ Исроил дар сарзамини Шом дода шуд. Дар ҳар ду сурат, оят нишон медиҳад, ки Худо банӣ Исроилро пас аз нестшавии душманонашон вориси неъматҳо гардонд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Худо одил аст ва ҳар ҷабргареро ҷазо медиҳад.

— Пас аз сахтӣ ҳамеша осонӣ ҳаст; банӣ Исроил пас аз солҳои тӯлонии зулм наҷот ёфтанд.

— Худо ваъдаи худро иҷро мекунад ва бандагони солеҳро пирӯз мегардонад.

— Ин оят моро ба сабр ва таваккул ба Худо тарғиб мекунад, зеро фарҷи баъд аз шиддат наздик аст.

— Ин ҳикоя мӯъҷизаи бузурги Қуръон аст, ки таърихи гузаштагонро бо ростӣ баён мекунад ва дилҳоро ба ислом мекашад.