Сураи Аш-Шуара — Оят 62

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «كَلَّا»: ҳарфест барои рад кардан ва ботил сохтани он чизе, ки гуфта шуд; яъне «не, чунин нест».

— «مَعِيَ»: «бо ман», «дар паҳлуи ман» — яъне ёрӣ ва мадади Худо ҳамроҳи ман аст.

— «سَيَهْدِينِ»: «ба зудӣ маро роҳнамоӣ мекунад» — аз феъли «ҳидоят», ки маънои роҳ нишон додан ва ба роҳи дуруст ҳидоят карданро дорад.

1. Тафсири оят:

Мӯсо (алайҳис-салом) ба қавми худ, ки аз тарси расидани Фиръавн ва лашкариёнаш изтироб доштанд, бо боварӣ ва оромии дил ҷавоб дод: не, чунин нест, ки шумо мепиндоред; онҳо ҳаргиз ба шумо намерасанд ва шуморо нест карда наметавонанд. Зеро Парвардигори ман бо ман аст ва маро бо ёрӣ ва нусрати худ таъйид мекунад. Ӯ ба зудӣ маро ба роҳи наҷот ва раҳоӣ — ҳам наҷоти ман ва ҳам наҷоти шумо — ҳидоят хоҳад кард. Ин суханони Мӯсо (алайҳис-салом) ифодаи эътимоди комил ба ваъдаи Худованд ва таваккули том ба Ӯ буд дар лаҳзае, ки хатар аз ҳар тараф иҳота карда буд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва дилҳоро ба Ислом ва Қуръон мекашанд:

— Ин оят моро меомӯзад, ки дар сахттарин лаҳзаҳои ҳаёт ҳам аз раҳмати Худо ноумед нашавем ва ба ёрии Ӯ бовар дошта бошем.

— Таваккул ба Худованд ва эътимод ба ваъдаи Ӯ сабаби оромӣ ва устувории дил мегардад, ҳатто вақте ки ҳамаи воситаҳои зоҳирӣ баста менамоянд.

— Худованд бандагони содиқи худро танҳо намегузорад; Ӯ ҳамеша бо онҳост ва онҳоро ба роҳи наҷот ҳидоят мекунад.

— Ин оят даъват аст ба он ки ҳамеша ба Худо умедвор бошем ва дар ҳамаи корҳо аз Ӯ ҳидоят бихоҳем, зеро ҳидояти ҳақиқӣ танҳо аз ҷониби Ӯст.

— Қуръони Карим бо чунин оятҳо дилҳоро тасаллӣ медиҳад ва моро ба сӯи боварии комил ба Парвардигор ва дӯст доштани роҳи анбиё раҳнамоӣ мекунад.