Сураи Аш-Шуара — Оят 61

1. Маънои калимаҳо:

• تَرَاءَى الْجَمْعَانِ: ду гурӯҳ якдигарро диданд.
• لَمُدْرَكُونَ: албатта дастгир карда мешавем ва ба ҳалокат мерасем.

1. Тафсири оят:

Пас вақте ки ду гурӯҳ — яъне Мӯсо (а) бо пайравонаш ва Фиръавн бо лашкариёнаш — рӯ ба рӯ шуданд ва ҳар яке дигареро дид, пайравони Мӯсо (а) гуфтанд: «Ҳамоно Фиръавн ва қавмаш моро дастгир мекунанд ва мо ба муқобилаи онҳо қуввате надорем». Ин суханон аз шиддати тарс ва изтироби онҳо дар он лаҳзаи душвор буд, зеро онҳо худро дар миёни баҳр ва лашкари душман бе паноҳ ҳис мекарданд.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳатто бандагони солеҳ ва пайравони паёмбарон низ метавонанд дар лаҳзаҳои сахт изтироб кунанд, аммо бояд ба Худованд таваккул намоянд.
• Худованд ҳангоми хатар бандагони худро танҳо намегузорад ва роҳи наҷотро нишон медиҳад, чунон ки баъд аз ин оят баҳр шикофта шуд.
• Ин ҳодиса сабру таваккулро таълим медиҳад: ҳарчанд душман пурқувват бошад ҳам, ёрии Худованд наздик аст.
• Қуръон қиссаҳои воқеиро баён мекунад, то мӯъминон аз онҳо ибрат гиранд ва ба ваъдаҳои Худованд боварӣ дошта бошанд.