Сураи Аш-Шуара — Оят 71

1. Маънои калимаҳо:

— «أَصْنَامًا»: ҷамъи «صَنَم»، яъне бутҳое, ки ба шакли одам сохта шудаанд аз санг ё ғайри он.

— «نَعْبُدُ»: ибодат мекунем, парастиш мекунем.

— «نَظَلُّ»: ҳамеша мемонем, давом медиҳем.

— «عَاكِفِينَ»: иқоматкунандагон, лозимгирандагон, яъне пайваста ба ибодати онҳо машғул мешавем.

1. Тафсири оят:

Қавми Иброҳим (алайҳис-салом) дар ҷавоби саволи ӯ гуфтанд: «Мо бутҳоро ибодат мекунем ва ҳамеша ба парастиши онҳо идома медиҳем ва аз он ҷудо намешавем». Онҳо бо ин суханон иқрор шуданд, ки ба бутҳои беҷон, ки на фоида мерасонанд ва на зарар, дил бастаанд ва тамоми вақти худро ба ибодати онҳо сарф мекунанд. Ин ҷавоб нишон медиҳад, ки онҳо дар гумроҳии худ қатъӣ буданд ва ба ҳеҷ далелу бурҳоне гӯш намедоданд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки тақлиди кӯрона аз падарон ва ниёгон метавонад инсонро ба гумроҳии бузург бикашад.

— Вақте ки инсон тамоми вақт ва ҳаёти худро ба чизе сарф мекунад, бояд боварӣ ҳосил кунад, ки он чиз ҳақ аст ва ба ӯ фоида мерасонад.

— Иброҳим (алайҳис-салом) бо саволи худ мехост ҳақиқатро ба қавми худ нишон диҳад, ки ин равиши даъват ба сӯи Аллоҳ аст: бо нармӣ ва мантиқ савол додан.

— Ислом моро ба сӯи ибодати Холиқи ягона, ки фоида ва зарар дар дасти Ӯст, ҳидоят мекунад ва аз парастиши чизҳои беҷону нотавон бозмедорад.

— Дар Қуръон ҳикоятҳои умматҳои гузашта барои ибрат омадаанд, то мо аз роҳи онҳо панд гирем ва ба роҳи рост қадам гузорем.