شعراء سۈرىسى — ئايەت 97

1. مەنىسى چۈشەندۈرۈشكە تېگىشلىك سۆزلەر:

• تَاللَّهِ: ئاللاھ بىلەن قەسەم قىلىمەن، دېگەن مەنىدە.
• ضَلَالٍ مُّبِينٍ: ئوچۇق-ئاشكارا گۇمراھلىق، يەنى ھەقىقەتتىن ئېنىق چەتنەپ كەتكەنلىك.

1. ئايەتنىڭ تەپسىرى:

بۇ ئايەت قىيامەت كۈنى دوزاختا ئازابلىنىۋاتقان كاپىرلارنىڭ ئۆزلىرى ئەگەشكەن باشلىقلىرى ۋە ئۇلارنى ئازدۇرغان كىشىلەر بىلەن تالاش-تارتىش قىلىپ، ئۆز خاتالىقلىرىنى ئېتىراپ قىلغان چاغدىكى سۆزلىرىنى بايان قىلىدۇ. ئۇلار ئاللاھ بىلەن قەسەم ئىچىپ: «بىز دۇنيادا ئوچۇق-ئاشكارا گۇمراھلىقتا ئىدۇق» دەيدۇ. يەنى ئۇلار ئاللاھقا شېرىك كەلتۈرۈپ، باشقا مەخلۇقلارنى ئاللاھقا تەڭ قىلىپ، ھەقىقەتتىن ئېنىق چەتنەپ كەتكەنلىكلىرىنى، ھەمدە ئۆزلىرىنىڭ بۇ ئازابلىق ئاقىۋەتكە گىرىپتار بولۇشىغا ئۆزلىرى ئەگەشكەن ئازغۇن كىشىلەرنىڭ سەۋەب بولغانلىقىنى ئېتىراپ قىلىدۇ. ئۇلار بۇ ئېتىراپ قىلىش بىلەن بىرگە، ئەپسۇسلىنىش ۋە پۇشايمان قىلىش ھالىتىدە بولىدۇ، ئەمما ئەمدى پۇشايمان قىلىشنىڭ پايدىسى بولمايدۇ.

بۇ ئايەتتىن ئىبرەت ئېلىش كېرەككى، ئىنسان دۇنيادا ياشاۋاتقان چاغدا ئۆز ئەقلىنى ئىشلىتىپ، ھەقىقەتنى ئىزدەشى، ئاللاھنىڭ بىرلىكىگە ئىمان ئېيتىشى ۋە ھەر قانداق ئازغۇن كىشىلەرگە ئەگىشىپ كەتمەسلىكى لازىم. چۈنكى قىيامەت كۈنى بۇنداق ئېتىراپ قىلىش ۋە پۇشايمان قىلىش ھېچقانداق پايدا بەرمەيدۇ. ئاللاھ تائالا بىزنى ھەقىقەت يولىدا مۇستەھكەم تۇرۇشىمىزغا، ھىدايەت نۇرى بىلەن نۇرلىنىشىمىزغا ۋە گۇمراھلىقتىن ساقلىنىشىمىزغا تەۋپىق بەرسۇن.