Сураи Аш-Шуара — Оят 97

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «تاللهِ»: савганд ба Худованд, яъне «ба Худо савганд».

— «كُنَّا»: мо будем.

— «ضَلَالٍ»: гумроҳӣ, роҳгумзанӣ аз роҳи рост.

— «مُبِينٍ»: ошкор, равшан, возеҳ.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз суханони гумроҳшудагон дар охират аст, ки онҳо ҳангоми дар дӯзах будан бо касоне ки онҳоро гумроҳ карда буданд, ба ҷидол ва баҳс мепардозанд. Онҳо бо савганд ба Худованд эътироф мекунанд ва мегӯянд: «Ба Худо савганд, ки мо дар дунё дар гумроҳии ошкору равшан будем». Ин гумроҳӣ он қадар возеҳ буд, ки ҳеҷ пӯшидагӣ надошт, зеро мо махлуқро бо Парвардигори ҷаҳониён баробар медонистем ва ба ғайри Ӯ ибодат мекардем, дар ҳоле ки танҳо Ӯ сазовори ибодат аст. Ин эътирофи онҳо дар охират аст, аммо дар он ҷо пушаймонӣ дигар суд надорад ва онҳо аз ин сарнавишти бад наҷот ёфта наметавонанд. Онҳо инчунин мегӯянд, ки моро ба ин роҳи гумроҳӣ танҳо муҷримону гуноҳкорон даъват карда буданд, ки моро ба ибодати ғайри Худо даъват намуданд ва мо аз онҳо пайравӣ кардем.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки пайравии кӯр-кӯрона аз дигарон, хусусан дар масъалаҳои эътиқодӣ, метавонад одамро ба гумроҳии ошкор бирасонад.

— Эътирофи ҳақиқат дар охират дигар фоида надорад, бинобар ин бояд дар ҳаёти дунё роҳи ростро интихоб кунем.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки танҳо Худованди ягона сазовори ибодат аст ва ҳеҷ касро бо Ӯ баробар набояд донист.

— Қуръон бо чунин оятҳо моро ба андеша водор мекунад, ки оқибати гумроҳонро дида, аз онҳо ибрат гирем ва ба роҳи ҳидоят биравем.

— Ин оят раҳмати Худоро ба мо мефаҳмонад, ки пеш аз фаро расидани аҷал ба мо имкони тавба ва ислоҳ дода шудааст, то ба сарнавишти гумроҳон гирифтор нашавем.