Сураи Ан-Намль — Оят 15

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «آتَيْنَا»: додем, ато кардем.
• «عِلْمًا»: дониш, илм — дар ин ҷо илми динӣ, қазо ва фаҳмидани забони паррандаву ҳайвонот.
• «فَضَّلَنَا»: моро бартарӣ дод, афзалият бахшид.
• «عِبَادِهِ الْمُؤْمِنِينَ»: бандагони муъмини Худо.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол хабар медиҳад, ки ба Довуд ва писари ӯ Сулаймон (алайҳимассалом) илми бузурге ато кард. Ин илм танҳо дониши оддӣ набуд, балки илми қазо, фаҳмидани забони паррандаҳову ҳайвонот ва донистани тасбеҳи кӯҳҳо низ дар он буд. Ҳар дуи онҳо ин неъмати бузургро аз Худо донистанд ва ба ҷои фахру ғурур, шукргузорӣ карданд ва гуфтанд: «Ҳама ситоиш аз они Худост, ки моро бар бисёре аз бандагони муъмини худ бартарӣ дод». Яъне, онҳо худро аз дигарон болотар намедонистанд, балки ин бартариро неъмати Худо мешумурданд ва Ӯро ситоиш мекарданд. Ин бартарӣ ба воситаи илм, паёмбарӣ ва тавфиқи Худо ба даст омада буд, на бо сарвату қудрат ё наслу насаб. Ҳамчунин дар ин оят ишорае ҳаст ба он ки илм шараф аст ва соҳибони илм дар назди Худо мартабаи баланд доранд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Илм неъмати бузурги Худост ва касе ки илм дорад, бояд онро барои некӣ ва хизмат ба одамон истифода барад.
• Шукргузорӣ дар ҳангоми неъмат нишонаи имон ва ахлоқи нек аст; Довуду Сулаймон бо вуҷуди мартабаи баланд, тавозуъ ва шукрро аз даст надоданд.
• Бартарии ҳақиқӣ бо илму тақво аст, на бо молу ҷоҳ; ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба донишандӯзӣ ва амали нек кӯшиш кунем.
• Қуръон доманеро нишон медиҳад, ки дар он неъматҳои Худо бо шукр ва ситоиш қабул мешаванд ва ин роҳи наздикшавӣ ба Худост.
• Ҳар муъмин метавонад бо илм ва амали солеҳ ба мартабаҳои баланд расад, зеро Худо бандагони муъмини худро дӯст медорад ва онҳоро бартарӣ мебахшад.