Sura An-Naml — Werset 46

Znaczenie słów:

• تَسْتَعْجِلُونَ بِالسَّيِّئَةِ – domagacie się pośpiechu z karą (nieszczęściem).
• الْحَسَنَةِ – dobra (tutaj: przebaczenia, miłosierdzia lub kary – w zależności od kontekstu; w tym wersecie chodzi o dobro, czyli miłosierdzie i przebaczenie).
• لَوْلَا – dlaczego nie…? / czy nie powinniście…?
• تَسْتَغْفِرُونَ – prosicie o przebaczenie.
• لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ – być może zostaniecie objęci miłosierdziem.

Tłumaczenie i wyjaśnienie wersetu:

Prorok Salih (pokój z nim) zwrócił się do swojego ludu – do tych, którzy odrzucili jego wezwanie i upierali się przy niewierze – z wyrzutem i zdziwieniem: *„Dlaczego tak się śpieszycie z karą, zanim nadejdzie dobro?”* Oznacza to, że zamiast prosić o miłosierdzie i przebaczenie, oni wyzywająco domagali się sprowadzenia na siebie kary Bożej, którą im zapowiadał. Mówili bowiem: „Sprowadź na nas to, czym nam grozisz, jeśli jesteś prawdomówny”.

Salih wskazał im, że ich postawa jest całkowicie sprzeczna z rozsądkiem. Skoro grozi im kara za ich grzechy i niewiarę, to dlaczego zamiast prosić o przebaczenie i nawrócić się, sami przyśpieszają swój upadek? Powinien być dla nich oczywisty wybór: dobro – czyli wiara, pokuta i miłosierdzie – a nie zło, czyli kara i gniew Boży.

Następnie prorok Salih powiedział im: *„Czy nie powinniście prosić Boga o przebaczenie, abyście mogli dostąpić miłosierdzia?”* To znaczy: zamiast wyzywać karę, powinniście zwrócić się do Allaha z pokorą, uznać swoje grzechy i prosić o Jego przebaczenie. Gdyby to uczynili, Allah mógłby okazać im miłosierdzie, oddalić od nich karę i obdarzyć ich dobrem na tym świecie i w życiu ostatecznym.

Werset ten pokazuje, że lud Saliha – podobnie jak wiele innych społeczności, do których wysyłano proroków – zamiast skorzystać z okazji do nawrócenia, upierał się przy swojej pysze i wyzywał karę Bożą. Prorok jednak, z miłości i troski o swój lud, starał się ich naprowadzić na właściwą drogę, wskazując im, że drzwi przebaczenia są otwarte, dopóki nie nadejdzie kara.

Korzyści i nauki płynące z wersetu:

1. Miłosierdzie Boga jest ogromne i dostępne dla każdego, kto o nie prosi – nawet dla tych, którzy wcześniej byli nieposłuszni. Wystarczy szczera skrucha i prośba o przebaczenie.
2. Człowiek powinien spieszyć się do dobra, a nie do zła – werset uczy nas, abyśmy wybierali to, co przynosi korzyść w życiu doczesnym i wiecznym, a unikali tego, co ściąga gniew Boży.
3. Pokuta i prośba o przebaczenie są kluczem do oddalenia kary – dopóki człowiek żyje, ma szansę zawrócić ze złej drogi. Kara Boża nie spada na tych, którzy się nawracają i proszą o miłosierdzie.
4. Prorocy są wzorem troski o ludzi – Salih, mimo odrzucenia i wyzywania go, nie życzył swojemu ludowi zła, lecz pragnął ich dobra i starał się ich ratować przed zgubą. To uczy nas, że prawdziwy muzułmanin pragnie dobra dla innych, nawet dla tych, którzy go krzywdzą.
5. Nie należy lekceważyć ostrzeżeń Bożych – wyzywanie kary i ignorowanie wezwań proroków prowadzi do zguby. Natomiast pokora i prośba o przebaczenie otwierają drzwi do miłosierdzia i spokoju.