Surat An-Naml — Ayat 48

1) Tegesing tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• الْمَدِينَةِ (al-madīnah): kutha, yaiku kutha Al-Hijr, panggonane kaum Nabi Shalih.
• تِسْعَةُ رَهْطٍ (tis'atu rahthin): sanga wong lanang. Tembung "rahth" tegese saklompok wong lanang kang cacahe kurang saka sepuluh, lan ora ana wong wadon ing kono.
• يُفْسِدُونَ (yufsidūn): padha gawe rusak, yaiku nglakoni kafir lan dosa-dosa.
• لَا يُصْلِحُونَ (lā yushlihūn): ora padha gawe becik, yaiku ora gelem iman lan ora nglakoni amal saleh.

2) Katrangan surat An-Naml ayat 48:

Ing kutha Al-Hijr, panggonane kaum Nabi Shalih 'alaihissalam, ana sanga wong lanang kang dadi pimpinan lan tokoh-tokohé kaum. Wong-wong iki saben dinane mung gawe kerusakan ing bumi: padha kafir marang Allah, nglakoni dosa lan maksiat, lan ora tau gelem nglakoni kabecikan. Ora ana sethithik wae rasa kepengin marang kabeneran ing atine. Malah, wong sanga iki sing dadi otaké kaum nalika padha sekongkol arep mateni unta wadon kang dadi mukjizat saka Allah, lan uga padha ngrancana ala marang Nabi Shalih.

3) Piwulang lan faedah kang bisa dijupuk:

• Allah iku Maha Ngerti marang saben tumindaké manungsa, sanajan mung ana ing kutha cilik lan mung ditindakake dening sawetara wong. Ora ana sing bisa ndhelikake saka Allah.
• Wong kang tansah gawe rusak lan ora gelem gawe becik iku dadi tandha ati kang wis peteng lan adoh saka pituduh Allah.
• Kerusakan ing masyarakat asring diwiwiti saka para tokoh utawa wong kang duwe pangaribawa. Mula, wong kang duwe kalungguhan kudu ngati-ati supaya ora dadi pimpinan ing dalan kang salah.
• Ayat iki ngelingake kita supaya dadi wong kang tansah gawe becik (ishlah) ing bumi, dudu gawe rusak. Saben tumindak becik, sanajan cilik, iku regane gedhe ing ngarsane Allah.
• Islam mulangake supaya urip iki kanggo mbangun, dudu ngrusak; kanggo nggawe tentrem, dudu gawe geger. Mula ayo padha seneng nglakoni kabecikan lan ngedohi tumindak ala, supaya urip kita kebak berkah saka Allah.