Сураи Ан-Намль — Оят 54

1. Маънои калимаҳо:

— «Фоҳиша»: гуноҳи бағоят зишт ва қабеҳ, ки дар ин ҷо мақсуд амали қавми Лут аст — наздикӣ кардани мардон бо мардон.

— «Тубсирун»: мебинед, яъне шумо худатон медонед ва мебинед, ки ин кор чи қадар бад ва зишт аст.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Пайғамбари худ (с) фармон медиҳад, ки қиссаи Лут (а)-ро ба ёд оварда, барои мардум нақл кунад. Лут (а) ба сӯи қавми худ фиристода шуда буд ва онҳоро ба тавҳид ва покӣ даъват мекард. Аммо қавми ӯ ба ҷои итоат, ба гуноҳи бағоят зишт рӯ оварданд — корҳое мекарданд, ки пеш аз онҳо ҳеҷ кас дар ҷаҳон чунин корро накарда буд. Лут (а) бо дарду афсӯс ва барои огоҳ кардани онҳо гуфт: «Оё шумо ин гуноҳи бағоят зиштро содир мекунед, дар ҳоле ки худатон мебинед ва медонед, ки ин кор чи қадар қабеҳ аст?» Яъне шумо на аз рӯи нодонӣ, балки бо чашми кушод ва бо илм ба зиштии он, боз ҳам ин корро мекунед. Ин гуноҳ он аст, ки мардон ба ҷои занон ба мардон майл мекунанд ва ин амал хилофи фитрати поки инсонӣ ва хилофи фармони Худованд аст. Лут (а) онҳоро насиҳат кард, ки аз ин кор даст кашанд ва ба роҳи покӣ ва итоати Худо баргарданд, зеро онҳо бо ин амали худ ҳудуди Худоро вайрон карда, ба Пайғамбари Худо исён варзиданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд аз гуноҳҳои бағоят зишт, бахусус амали қавми Лут, ки дар ҳама давру замонҳо мазаммат шудааст, дурӣ ҷӯяд.

— Покӣ ва покдоманӣ аз сифатҳои пайғамбарон аст ва мо бояд ба онҳо пайравӣ кунем.

— Худованд бандагони худро тарбия мекунад ва тавассути пайғамбарон онҳоро аз бадӣ бозмедорад, ки ин нишонаи раҳмати Ӯст.

— Ислом дини покӣ, эҳтироми фитрати инсонӣ ва ҳифзи арзишҳои оилавӣ аст.

— Ҳар кас ба гуноҳ рӯ оварад, бояд зуд тавба кунад ва ба сӯи Худо баргардад, зеро дарҳои тавба ҳамеша кушода аст.

— Қуръон қиссаҳои гузаштагонро барои ибрат ва огоҳии мо нақл мекунад, то мо аз роҳи онҳои гумроҳ дурӣ ҷӯем ва ба роҳи рост қадам гузорем.