Сураи Ан-Намль — Оят 72

1. Маънии калимаҳои муҳим:

• عَسَىٰ: калимаест, ки барои умедворӣ ва эҳтимоли вуқӯъ истифода мешавад; дар ин ҷо маънои «шояд» ва «эҳтимол дорад»-ро дорад.
• رَدِفَ لَكُم: яъне «наздик шуд ба шумо» ё «паси шумо омад ва ба шумо расид».
• تَسْتَعْجِلُونَ: яъне «шитоб мекунед» ё «талаб мекунед, ки зуд биёяд».

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари Худ (с) мефармояд, ки ба ин мушрикон бигӯ: шояд он азобе, ки шумо бо шитоб талаб мекунед ва мегӯед, ки «агар рост мегӯӣ, пас ин азобро биёр», аллакай наздик шуда бошад ва ба шумо расида бошад. Ин оят таҳдид ва ҳушдорест барои онҳое, ки оятҳои Худоро дурӯғ мешумурданд ва аз азоб шитоб мекарданд. Онҳо гумон мекарданд, ки азоб ҳаргиз намеояд, вале Худованд хабар медиҳад, ки он ваъда наздик аст ва шояд аллакай қисме аз он ба онҳо расида бошад. Дар воқеъ, ин азоб дар рӯзи Бадр бар онҳо фурӯ рафт ва онҳо талхии онро чашиданд.

1. Фоидаҳо аз ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки азоби Худо ҳаргиз дур нест ва шояд наздиктар аз он бошад, ки мо гумон мекунем.
• Он моро тарғиб мекунад, ки ба ҷои шитоб кардан дар талаби азоб, ба тавба ва итоат шитоб кунем.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд бо бандагонаш бисёр меҳрубон аст: Ӯ онҳоро пеш аз фурӯ рафтани азоб огоҳ мекунад, то ки ба худ оянд ва роҳи ростро интихоб кунанд.
• Ва ин оят моро ба сӯи он ҳидоят мекунад, ки ба ваъдаҳои Худо бовар кунем ва аз онҳо ғофил нашавем, зеро ҳамаи ваъдаҳои Ӯ ҳаққанд ва дер ё зуд ба амал меоянд.