Сураи Аль-Касас — Оят 61

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• «وَعْدًا حَسَنًا»: ваъдаи некӯ, ки Ҷаннат аст.
• «لَاقِيهِ»: ба он расида, вориди он мешавад.
• «مَتَاعَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا»: неъматҳо ва лаззатҳои зудгузари дунё.
• «الْمُحْضَرِينَ»: онҳое, ки барои ҳисобу ҷазо ба оташи Ҷаҳаннам ҳозир карда мешаванд.

1. Тафсири оят:

Оё касе, ки Мо ба ӯ ваъдаи некӯ додаем — яъне Ҷаннат — ва ӯ бешубҳа ба он хоҳад расид, монанди касест, ки Мо ӯро бо неъматҳои зудгузари дунё баҳраманд кардаем ва ӯ ҳамин лаззатҳои гузарои дунёро ихтиёр кардааст, сипас рӯзи қиёмат аз ҳозиршудагон барои ҳисобу ҷазо ва воридшавандагон ба оташи Ҷаҳаннам хоҳад буд? Ин ду гурӯҳ ҳаргиз баробар нестанд. Пас, шахси хирадманд бояд он чизеро интихоб кунад, ки барои ӯ беҳтар ва арзандатар аст — яъне итоати Худо ва ҷустуҷӯи ризои Ӯ. Ҳар кас, ки ба ваъдаи Худованд — Ҷаннат — бовар дорад ва ба сӯи он меравад, бо касе, ки танҳо ба неъматҳои гузарои дунё машғул шуда, охиратро фаромӯш кардааст, баробар нахоҳад буд. Оқибати онҳо ба куллӣ фарқ мекунад: яке ба неъмати ҷовидонӣ мерасад ва дигаре ба ҳисобу ҷазои сахт ҳозир карда мешавад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро водор мекунад, ки неъматҳои ҷовидони охиратро бар лаззатҳои зудгузари дунё афзал донем.
• Нишон медиҳад, ки ваъдаи Худованд ҳақ аст ва ҳар кас ба он бовар дошта бошад, бешубҳа ба он мерасад.
• Моро огоҳ мекунад, ки машғул шудан ба дунё ва фаромӯш кардани охират метавонад оқибати бад дошта бошад.
• Даъват мекунад, ки бо ақлу хирад андеша кунем ва роҳи итоати Худо ва ризои Ӯро интихоб намоем.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳаёти дунё озмоиш аст ва бояд аз он барои ба даст овардани Ҷаннат истифода кунем, на барои ғафлат ва фаромӯшӣ.