Сураи Аль-Касас — Оят 62

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшансозӣ талаб мекунанд:

— «يُنَادِيهِمْ»: ба онҳо нидо мекунад, садо медиҳад.

— «شُرَكَائِيَ»: шарикон, ҳамтоёни Ман, яъне онҳое, ки шумо ба Ман шарик мешуморед.

— «تَزْعُمُونَ»: гумон мекунед, даъво мекунед, мепиндоред.

1. Тафсири оят:

Рӯзе хоҳад омад, ки Парвардигор бандагони худро нидо мекунад ва бо саволе, ки дар он сарзаниш ва ошкор кардани ҳақиқат аст, мепурсад: «Куҷоянд он шариконе, ки шумо дар дунё ба Ман шарик меҳисобидед ва гумон мекардед, ки онҳо шарикони Ман ҳастанд?» Ин савол дар рӯзи қиёмат ба мушрикон дода мешавад, то онҳо худашон бибинанд, ки он бутҳо ва маъбудони сохтаашон ҳеҷ коре карда наметавонанд ва ҳеҷ далеле барои шарикии онҳо бо Худо вуҷуд надорад. Онҳо дар он рӯз ба ҳеҷ ҷо паноҳ бурда наметавонанд ва ночор эътироф мекунанд, ки дар гумроҳӣ буданд. Ин оят нишон медиҳад, ки ҳамаи он даъвоҳои ботил дар бораи шарикони Худо дар он рӯз барбод мераванд ва танҳо Аллоҳи Ягона ҳақиқат аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳар гуна ширк ва парастиши ғайри Худо дар рӯзи қиёмат беасос ва бефоида аст.

— Қуръон бо чунин саволҳои равшан ҳақиқатро ошкор мекунад ва инсонро ба андеша водор месозад, то роҳи дурустро интихоб кунад.

— Ин оят меҳрубонии Худоро нишон медиҳад, ки пеш аз ҷазо бо саволу огоҳӣ бандагонашро ба роҳи рост даъват мекунад.

— Ваҳдати Худо ва пок будани Ӯ аз ҳар шарик собит мешавад, ки ин боиси оромиши дил ва устувории имон аст.

— Ҳар кас бо хондани ин оят дармеёбад, ки танҳо ба Аллоҳи Ягона такя кардан ва Ӯро парастидан роҳи наҷот ва саодати ҳақиқӣ аст.