سوره قصص — آیه 61

معانی کلمات:

• لاقیه: به آن میرسد و بدان نائل میشود.
• متاع: بهره و کالای ناپایدار.
• محضرین: کسانی که برای حساب و جزا حاضر میشوند (در اینجا به معنای حاضر شدن در آتش دوزخ است).

تفسیر آیه:

آیا کسی که ما به او وعدهای نیکو دادهایم — یعنی وعده بهشت و نعمتهای جاودان — و او قطعاً به آن وعده خواهد رسید و به آن نائل میشود، مانند کسی است که ما او را در زندگی دنیا از مال و زینت و لذتهای زودگذر بهرهمند ساختیم و او به همین متاع ناپایدار دل خوش کرده و آخرت را فراموش نموده، سپس در روز قیامت از کسانی است که برای حساب و جزا حاضر میشوند و به آتش دوزخ درآورده میشوند؟! هرگز این دو گروه برابر نیستند. مؤمن صابر که به وعده الهی ایمان دارد و در طاعت خدا میکوشد، سرانجام به نعمت ابدی میرسد؛ اما کافر و غافل که تنها به لذتهای دنیا دل بسته، در آخرت گرفتار عذاب و حسرت خواهد شد. پس عاقل باید راهی را برگزیند که عاقبتش نیکوست، یعنی راه طاعت خدا و پیروی از فرمان او.

فواید و پیامهای آیه:

• برتری آشکار نعمتهای پایدار آخرت بر لذتهای زودگذر دنیا؛ پس انسان نباید فریب متاع اندک دنیا را بخورد و آخرت جاودان را از دست بدهد.
• ایمان به وعدههای الهی و اطمینان به تحقق آنها، آرامشبخش دل مؤمن است و او را در برابر سختیها و وسوسههای دنیوی استوار میگرداند.
• این آیه دعوتی است به دوراندیشی و انتخاب آگاهانه؛ انسان خردمند با مقایسه عاقبت دو راه، راه سعادت و رستگاری را برمیگزیند.
• توجه به روز قیامت و حسابرسی الهی، انسان را از غفلت و دلبستگی به دنیا بازمیدارد و او را به عمل صالح و پرهیز از گناه ترغیب میکند.