Сураи Аль-Касас — Оят 60

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• أُوتِيتُم: дода шудаед, ато карда шудаед.
• مَتَاعُ: баҳрамандӣ, молу сарвати гузаро, чизе ки инсон аз он баҳра мегирад.
• زِينَتُهَا: зебу зинати он, ороише ки инсон ба воситаи он худро оро медиҳад.
• أَبْقَى: пойдортар, мондагортар, он чи фонии намешавад.
• أَفَلَا تَعْقِلُونَ: оё ақл намеварзед? оё андеша намекунед?

1. Тафсири оят:

Худованд ба бандагонаш хитоб мекунад, ки ҳар чизе ки ба шумо дода шудааст — аз молу дороӣ, фарзандон ва дигар неъматҳо — ҳамааш танҳо баҳрамандӣ ва зебу зинати ҳаёти дунёст. Ин неъматҳо мусофири гузаро ҳастанд: як муддат инсон аз онҳо баҳра мебарад, сипас худи инсон ва он неъматҳо ҳама ба сӯи фанo равона мешаванд. Аммо он чи дар назди Худованд аст — аз савобу подоши некӯ барои аҳли тоъат ва дӯстӣ — беҳтар ва пойдортар аст, зеро он ҳеҷ гоҳ тамом намешавад ва фонии намегардад. Оё шумо ақли худро ба кор намебаред, то бифаҳмед, ки чизҳои боқӣ аз чизҳои фонӣ беҳтаранд ва он чи мондагор аст, бар он чи нестшаванда аст, афзалият дорад? Пас бояд он чи дар назди Худованд аст, ихтиёр кунем ва бар неъматҳои гузарои дунё дил набандем.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро водор мекунад, ки ба неъматҳои дунё на ҳамчун ҳадафи ниҳоӣ, балки ҳамчун воситаи гузаро ва озмоиш нигарем.
• Ҳамаи он чи дар дунё аст, фониист; танҳо он чи дар назди Худованд аст, боқӣ ва беҳтарин аст. Ин боиси он мегардад, ки инсон ба амалҳои нек ва тоъат рӯ оварад.
• Даъвати оят ба андеша ва ақл варзидан аст: касе ки ақл дорад, бояд чизи боқиро бар чизи фонӣ афзал бидонад.
• Ин оят дар дили инсон умед ва рағбат ба охират мекорад ва ӯро ба сӯи савобҳои Худованд тарғиб мекунад.
• Ва дарси бузург он аст, ки хушбахтии ҳақиқӣ на дар зиёдатии молу зинати дунё, балки дар наздикии ба Худованд ва амалҳои солеҳ аст.