Сураи Аль-Касас — Оят 64

1. Маънои калимаҳо:

• شُرَكَاءَكُمْ — шарикон, яъне бутҳо ва маъбудони дигаре, ки мушрикон онҳоро ба ҷои Аллоҳ ё дар канори Ӯ парастиш мекарданд.
• فَلَمْ يَسْتَجِيبُوا لَهُمْ — пас онҳо ба онҳо ҷавоб надоданд, яъне бутҳо ба фарёди парастандагони худ посух надоданд ва ба онҳо ҳеҷ кӯмаке накарданд.
• وَرَأَوُا الْعَذَابَ — ва азобро диданд, яъне онҳо азоби охиратро бо чашми худ мушоҳида карданд.
• لَوْ أَنَّهُمْ كَانُوا يَهْتَدُونَ — кош онҳо ҳидоятёфта мебуданд, яъне агар дар дунё роҳи ҳақро пайравӣ мекарданд.

1. Тафсири оят:

Рӯзи қиёмат ба мушриконе, ки ғайри Аллоҳро парастиш карда буданд, бо сарзаниш ва таҳдид гуфта мешавад: «Бутҳо ва маъбудони худро, ки шумо онҳоро ба ҷои Аллоҳ мепарастидед, бихонед, то шуморо аз ин азоб наҷот диҳанд». Онҳо онҳоро мехонанд, аммо бутҳо ба фарёди онҳо ҷавоб намедиҳанд ва ҳеҷ гуна кӯмак ва наҷоте намерасонанд, зеро худ нотавон ва оҷизанд. Дар он лаҳза мушрикон азоби охиратро, ки барои онҳо омода шудааст, бо чашми худ мебинанд ва ба ҳақиқати ҳоли худ яқин мешаванд. Онҳо орзу мекунанд, ки кош дар дунё роҳи ҳидоят ва ҳақро пайравӣ карда буданд ва ба Аллоҳи ягона имон меоварданд, то имрӯз ба ин азоби дарднок гирифтор намешуданд. Аммо ин орзу дар он рӯз ҳеҷ суде надорад ва пушаймонӣ дигар фоидае намебахшад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки парастиши ғайри Аллоҳ дар рӯзи қиёмат ҳеҷ суде надорад ва маъбудони бардурӯғ наметавонанд ба парастандагони худ кӯмак кунанд.
• Оят моро огоҳ мекунад, ки дар дунё бояд роҳи ҳақро интихоб кунем ва ба Аллоҳи ягона имон оварем, зеро пушаймонӣ дар охират дигар фоидае надорад.
• Ин оят ба инсон ҳушдор медиҳад, ки ҳар лаҳзаи умри дунё имконияти ҳидоят аст ва бояд аз он истифода барад, пеш аз он ки дер шавад.
• Оят дили инсонро ба сӯи тавҳид ва имон ба Аллоҳи ягона мекашад ва моро аз ширку парастиши ғайри Аллоҳ дур медорад.
• Ин оят моро водор мекунад, ки ба Қуръон ва таълимоти исломӣ пайравӣ кунем, то дар рӯзи қиёмат аз наҷотёфтагон бошем ва ба азоби дарднок гирифтор нашавем.