Сураи Аль-Анкабут — Оят 17

1. Маънои калимаҳо:

• أَوْثَانًا (авсон): ҷамъи "васан", яъне бутҳо, санамҳое, ки аз санг ё чӯб сохта шуда, ба ҷои Худо парастиш мешаванд.
• تَخْلُقُونَ إِفْكًا (тахлуқуна ифкан): дурӯғ мебофед, сохтае барҳам медиҳед; яъне ба бутҳо номи "худо" дода, дурӯғе бофта, онҳоро шарики Худо месозед.
• لَا يَمْلِكُونَ لَكُمْ رِزْقًا (ло ямликуна лакум ризқан): онҳо ба шумо ҳеҷ ризқе додан наметавонанд ва ихтиёри рӯзӣ надоранд.
• فَابْتَغُوا (фабтағу): пас биҷӯед, талаб кунед.
• إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ (илайҳи турҷаъун): танҳо ба сӯи Ӯ баргардонида мешавед, яъне баъд аз марг ба ҳузури Худо бозгардонда мешавед.

1. Тафсири оят:

Эй мардум, шумо ба ҷои Худованди ягона танҳо бутҳоро парастиш мекунед, ки на суд доранд ва на зиён, ва худ дурӯғе мебофед, ки гӯё онҳо сазовори парастиш ҳастанд. Ҳақиқат ин аст, ки он бутҳое, ки шумо ба ҷои Худо парастиш мекунед, ҳеҷ ихтиёре бар ризқи шумо надоранд ва наметавонанд ба шумо рӯзӣ диҳанд. Пас рӯзиро танҳо аз Худо биҷӯед, зеро Ӯ Розиқ ва Ризқдиҳандаи ҳақиқӣ аст. Танҳо Ӯро парастиш кунед ва барои неъматҳое, ки ба шумо ато кардааст, шукргузор бошед. Дар охират ҳамаи шумо танҳо ба сӯи Ӯ баргардонида мешавед, то ки Худо шуморо ба амалҳоятон ҷазо диҳад, на бутҳое, ки шумо мепарастед.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят одамро ба тавҳид, яъне ягонагии Худо, даъват мекунад ва нишон медиҳад, ки танҳо Худо сазовори парастиш аст.
• Ризқу рӯзӣ танҳо дар дасти Худост; пас инсон бояд умедашро ба Худо бандад, на ба махлуқот ва бутҳо.
• Шукргузорӣ ба Худо барои неъматҳо сабаби зиёд шудани онҳо ва наздикӣ ба Худованд мегардад.
• Оят ёдовар мешавад, ки ҳамаи мо ба сӯи Худо бармегардем ва рӯзе ҳисобу китоб хоҳем дошт; ин боиси бедорӣ ва тақво мешавад.
• Ин оят муҳаббати инсонро ба Ислом ва Қуръон зиёд мекунад, зеро роҳи ҳақиқии саодат ва ризқро нишон медиҳад ва аз парастиши бефоидаи бутҳо наҷот мебахшад.