Сураи Аль-Анкабут — Оят 20

1. Маънои калимаҳо:

• سِيرُوا: Ҳаракат кунед, сайр кунед.
• بَدَأَ الْخَلْقَ: Оғози офаринишро оғоз кард.
• يُنشِئُ النَّشْأَةَ الْآخِرَةَ: Офариниши дувум — яъне эҳёи мардум пас аз марг барои ҳисобу китоб.
• قَدِيرٌ: Тавоно, ки аз ҳеҷ чиз оҷиз намешавад.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбараш (с) мефармояд, ки ба инкорандагони эҳёи баъд аз марг бигӯ: дар замин сайр кунед ва ба осори гузаштагону офаринишҳои пешина бингаред, то бибинед, ки Худо чӣ гуна махлуқотро аз нестӣ оғоз кардааст, бе он ки намунае пеш аз он вуҷуд дошта бошад. Ҳамон Зоте, ки тавонист офаринишро дар ибтидо бе намуна биёфарад, ҳатман тавонад онҳоро пас аз марг дубора эҳё кунад. Ин офариниши дувум — бархестани мардум аз қабрҳо барои ҳисобу ҷазо аст. Ҳамоно Худо бар ҳар чиз тавоност ва ҳеҷ чиз Ӯро оҷиз намекунад; пас, ҳамон гуна ки аз офариниши аввалин оҷиз нашуд, аз эҳёи дубора низ оҷиз нахоҳад шуд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят далели равшани имкони эҳёи баъд аз марг аст: касе ки тавонист аз нестӣ офаринишро оғоз кунад, ба таври авло тавонад онро дубора зинда кунад.
• Даъвати ба сайру сафар дар замин ва андеша кардан дар бораи офариниш, ки роҳи шинохти қудрати Худованд аст.
• Муҳим будани тафаккур дар осори гузаштагон ва ибрат гирифтан аз онҳо барои тақвияти имон.
• Худованд бар ҳар чиз тавоност; ин боварӣ дилро ором ва умедвор месозад.
• Ин оят инсонро ба андеша дар бораи охират ва омодагӣ барои он ҳидоят мекунад, зеро эҳёи дувум ҳақ аст ва ҳисобу китоб вуҷуд дорад.