Surja El-Ankebut — Ajet 47

Kuptimet e fjalëve:

• El-Kitab: Këtu nënkuptohet Kur’ani Famëlartë.
• Jahadu: Mohojnë, refuzojnë me kokëfortësi.

Tefsiri i Ajetit:

Ashtu siç zbritëm librat e mëparshëm (si Tevratin dhe Inxhilin) mbi profetët e mëparshëm, o Muhamed, ne të zbritëm ty Kur’anin Famëlartë, i cili i vërteton librat e mëparshëm dhe është dëshmitar mbi to. Ata që u kemi dhënë librin (nga ithtarët e librit, si hebrenjtë dhe të krishterët) që e njohin të vërtetën dhe e lexojnë atë ashtu siç duhet, ata besojnë në këtë Kur’an, sepse e gjejnë të përshkruar në librat e tyre (si p.sh. Abdullah ibn Selami dhe shokët e tij). Po ashtu, nga idhujtarët e Mekës (kurejshitët) ka nga ata që besojnë në të. Dhe nuk i mohon argumentet Tona të qarta dhe shenjat Tona të dukshme, përveç atyre që janë mohues kokëfortë, që e refuzojnë të vërtetën edhe pse e dinë atë, nga arroganca dhe kryeneçësia e tyre.

Përfitimet e nxjerra nga Ajeti:

1. Vazhdimësia e Shpalljes Hyjnore: Ky ajet tregon se Kur’ani është hallka e fundit e zinxhirit të shpalljeve qiellore, duke vërtetuar librat e mëparshëm dhe duke u zotuar mbi to. Kjo e forcon besimin e muslimanit se feja e tij është e plotë dhe e përsosur.
2. Sinqeriteti i Kërkuesve të së Vërtetës: Ata që e kërkojnë të vërtetën me sinqeritet, edhe nëse janë nga ithtarët e librave të mëparshëm, e njohin Kur’anin dhe besojnë në të, sepse ai përputhet me atë që kanë mësuar. Kjo na mëson se zemrat e pastra e pranojnë të vërtetën kudo që e gjejnë.
3. Paralajmërim nga Kokëfortësia: Mohimi i argumenteve të qarta të Allahut nuk vjen nga injoranca, por nga kryeneçësia dhe arroganca. Ky ajet na tërheq vërejtjen që të mos jemi nga ata që e refuzojnë të vërtetën edhe pasi u është bërë e qartë, sepse kjo është cilësi e mohuesve.
4. Drejtësia e Islamit: Islami nuk i detyron njerëzit të besojnë, por i fton ata me argumente të qarta dhe logjikë të shëndoshë. Kushdo që kërkon të vërtetën me zemër të hapur, do ta gjejë atë në Kur’an, i cili është drita që udhëzon në rrugën më të drejtë.