Surah Al-'Ankabut — Talata 65

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• الْفُلْكِ – Ang barko o sasakyang pandagat.
• مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ – Taos-puso nilang iniaalay ang kanilang pagsamba at panalangin sa Kanya lamang, nang walang anumang katambal.
• نَجَّاهُمْ – Iniligtas Niya sila mula sa panganib ng pagkalunod.
• يُشْرِكُونَ – Nagbalik sila sa pagtatambal ng mga diyus-diyosan sa pagsamba kay Allah.

Interpretasyon ng Talata:

Kapag sumakay ang mga tagapagtambal sa mga barko sa gitna ng dagat at makaramdam sila ng takot na malunod, taimtim silang dumadalangin kay Allah lamang, itinatabi nila ang lahat ng kanilang mga diyus-diyosan at nag-aalay ng dalisay na pagsamba sa Kanya. Ngunit kapag sila ay Kanyang iniligtas at nakarating na sa tuyong lupa, at nawala na ang panganib, bigla silang bumabalik sa kanilang dating gawi – ang pagtambal kay Allah sa pamamagitan ng pagtawag sa mga diyus-diyosan at mga rebulto. Sa gayon, sila ay nagpapakita ng malinaw na pagkakasalungatan: sa oras ng kagipitan, sila ay nagkakaisa sa pagkilala kay Allah; ngunit sa oras ng ginhawa at kaginhawahan, sila ay nagtatambal. Ang kanilang pagtatambal matapos ang biyaya ng kaligtasan ay isang anyo ng pagtatakwil sa mga biyayang ipinagkaloob Niya sa kanila – sa kanilang mga sarili at sa kanilang mga ari-arian. Nais lamang nilang magpatuloy sa pansamantalang kasiyahan sa mundong ito, ngunit malalaman nila sa Araw ng Paghuhukom ang kabiguan ng kanilang mga gawa at ang masakit na parusang inihanda para sa kanila. Ito ay isang babala at banta mula sa Allah sa kanila.

Mga Aral na Mapupulot:

1. Ang likas na ugali ng tao sa oras ng panganib ay ang bumaling sa nag-iisang Diyos, sapagkat ang puso ay likas na kumikilala sa Kanya – ito ay patunay na ang pagkilala kay Allah ay nakatanim sa kalikasan ng bawat tao.
2. Ang tunay na pananampalataya ay hindi lamang nasa oras ng kagipitan; ang katatagan sa pagsamba kay Allah sa oras ng ginhawa at kaginhawahan ang siyang tanda ng taos-pusong pananampalataya.
3. Ang paglimot sa Allah kapag nawala ang panganib ay isang malaking pagkukulang; kaya nararapat na lagi tayong magpasalamat sa Kanya sa lahat ng pagkakataon – sa hirap man o sa ginhawa.
4. Ang pagtatambal at paglimot sa mga biyaya ng Allah ay nagdadala ng matinding kaparusahan, kaya dapat tayong mag-ingat na huwag malinlang ng pansamantalang kasiyahan sa mundo.
5. Ang talatang ito ay nagtuturo sa atin ng kahalagahan ng pagiging matatag sa pananampalataya at ang pagkilala na ang lahat ng biyaya – maging ang kaligtasan mula sa panganib – ay nagmumula kay Allah lamang, kaya Siya lamang ang nararapat sambahin sa lahat ng oras.