Surat Ali Imran — Ayat 2

1. Tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• اللَّهُ : Allah, yaiku Dzat kang Maha Sampurna, siji-sijine kang kudu disembah kanthi bener.
• لَا إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ : Ora ana pangeran kang kudu disembah kanthi bener kajaba mung Panjenengane.
• الْحَيُّ : Kang Maha Urip, urip kang sampurna, ora ana pati lan ora ana kekurangan.
• الْقَيُّومُ : Kang Maha Ngadeg lan Ngadegake samubarang, yaiku Dzat kang ngadeg dhewe lan dadi pangadege kabeh makhluk.

1. Tafsir ayat:

Ayat iki nerangake bab keagungane Allah SWT. Allah iku siji-sijine Dzat kang kudu disembah kanthi bener, ora ana liya kang pantes disembah kajaba mung Panjenengane. Panjenengane nduweni sipat الْحَيُّ (Maha Urip), tegese uripe sampurna, ora ana pati, ora ana kekurangan, lan ora ana kang bisa ngrusak uripe. Uga nduweni sipat الْقَيُّومُ (Maha Ngadeg lan Ngadegake), tegese Panjenengane ngadeg dhewe, ora butuh marang sapa wae, nanging kabeh makhluk butuh marang Panjenengane. Kabeh kang ana ing langit lan bumi iki ana lan tetep urip amarga saka kekuwatane Allah. Ora ana siji-sijia makhluk kang bisa ngadeg dhewe tanpa pitulungane Allah, ing kahanan apa wae.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ngerti yen mung Allah kang pantes disembah, mula kita kudu nyembah mung marang Panjenengane, ora nyembah marang liya.
• Ngerti sipate Allah kang Maha Urip lan Maha Ngadegake kabeh, ndadekake kita tambah wedi lan tresna marang Panjenengane.
• Kita dadi ngerti yen kabeh butuh marang Allah, mula kita kudu tansah ndonga lan nyuwun pitulungan mung marang Panjenengane.
• Ayat iki ngelingake yen urip iki mung sementara, lan Allah iku kang Maha Langgeng, mula kita kudu nyiapake bekal kanggo akhirat.
• Kanthi ngerti sipate Allah kang sampurna, kita dadi luwih semangat ngibadah lan nglakoni perintah-perintahe, amarga mung Allah kang bisa menehi keslametan lan kebagusan ing donya lan akhirat.