Сураи Аль Имран — Оят 86

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «كَيْفَ»: чӣ гуна, чӣ тавр — дар ин ҷо барои изҳори инкор ва тааҷҷуб омадааст.
• «يَهْدِي»: ҳидоят мекунад, роҳнамоӣ мекунад.
• «بَيِّنَاتُ»: далелҳои равшану ошкор, нишонаҳои возеҳ.
• «الظَّالِمِينَ»: ситамгарон, яъне касоне ки аз роҳи ҳақ ба ботил гардидаанд.

1. Тафсири оят:

Худованд бо саволи инкорӣ мепурсад: чӣ гуна Худо қавмеро ба сӯи имон ҳидоят мекунад, ки онҳо пас аз имон оварданашон ба Худо ва пас аз гувоҳӣ доданашон ба дурустии рисолати Паёмбар Муҳаммад (с) ва пас аз он ки далелҳои равшану возеҳ барои дурустии он ба онҳо расида буд, кофир шуданд? Ин гуна ҳидоят барои онҳо имконнопазир аст, зеро онҳо ҳақро шинохтанд ва ба он имон оварданд, сипас аз рӯи худхоҳӣ ва ҳавои нафс аз он рӯй гардонданд ва куфрро бар имон ихтиёр карданд. Ва Худо қавми ситамгарро, ки худро бо интихоби гумроҳӣ ба ҷои ҳидоят ба зулм гирифтор кардаанд, ба сӯи ҳақ роҳнамоӣ намекунад.

1. Фавойиде, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳидоят аз ҷониби Худост ва Ӯ танҳо касонеро ҳидоят мекунад, ки бо ихтиёри худ ҳақро ҷӯё шаванд ва аз ситам рӯй гардонанд.
• Имон неъмати бузургест, ки бояд онро пос дошт ва аз даст надод, зеро рӯй гардондан аз имон пас аз шинохтани ҳақ, гуноҳи бузург ва зулмест.
• Ин оят моро водор мекунад, ки ҳамеша бо далелҳои равшани Худо ва рисолати Паёмбар (с) шинос шавем ва ба онҳо сахт бичаспем.
• Худованд одил аст ва касеро ба зулм ҳидоят намекунад; ҳар кас роҳи ҳақро интихоб кунад, Худо ӯро дастгирӣ мекунад ва ҳар кас гумроҳиро ихтиёр кунад, аз ҳидоят маҳрум мемонад.
• Ин оят ба мо таълим медиҳад, ки пас аз шинохтани ҳақ ҳеҷ баҳонае барои рӯй гардондан аз он намемонад ва инсон бояд ҳамеша шукргузори неъмати имон бошад ва дар роҳи ҳақ устувор бимонад.