Сураи Аль Имран — Оят 87

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «أُولَٰئِكَ»: онҳо, яъне касоне ки дар оятҳои пеш зикр шудаанд.

— «جَزَاؤُهُمْ»: подоши онҳо, натиҷаи амали онҳо.

— «لَعْنَةَ اللَّهِ»: раҳмат ва марҳамати Худованд аз онҳо дур бод.

— «وَالْمَلَائِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ»: ва фариштагон ва ҳамаи мардум.

1. Тафсири оят:

Онҳое ки роҳи нодурустро интихоб карда, аз ҳақ рӯй гардонданд ва дар гуноҳу зулм идома доданд, подоши онҳо ин аст, ки аз раҳмати Худованд дур карда мешаванд. Ҳамин тавр, онҳо аз марҳамати Парвардигор маҳрум гашта, аз ҷониби фариштагон ва ҳамаи мардуми нек низ нафрат ва дурӣ мебинанд. Ин маънои он аст, ки онҳо дар дунё ва охират сазовори лаънат ва дурӣ аз раҳмат гардидаанд. Дар ин оят зикр шудааст, ки лаънати Худо, фариштагон ва ҳамаи одамон бар онҳост, то ҳама бидонанд, ки ин гуна одамон аз роҳи рост дур шуда, сазовори сазои сахт гардидаанд. Мувофиқи як қавл, мақсад аз «мардум» муъминон ҳастанд, ки онҳо низ аз амали бади ин гурӯҳ безорӣ изҳор мекунанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд одил аст ва ҳар кас тибқи амали худ сазо мебинад.

— Раҳмати Худованд барои бандагони нек аст ва касе ки роҳи бадро интихоб кунад, аз ин раҳмат маҳрум мешавад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳамеша роҳи рост ва адолатро интихоб намоем ва аз зулму гуноҳ дурӣ ҷӯем.

— Ҳамчунин, ин оят ба мо меомӯзад, ки дар ҷомеаи исломӣ амали бад на танҳо аз ҷониби Худо, балки аз ҷониби фариштагон ва мардуми нек низ маҳкум мешавад.

— Ва оят моро водор мекунад, ки барои ба даст овардани ризои Худованд ва дурӣ аз лаънат, ҳамеша дар роҳи ҳаққонӣ ва некӣ бошем, то дар дунё ва охират сазовори раҳмат ва баракат гардем.