سورت روم — آیت 13

د د کلمو معناګانې:

• شُفَعَاءُ: هغه څوک چې د بل چا په ګټه د الله تعالی په وړاندې سفارش وکړي.
• كَافِرِينَ: دلته معنا یې ده چې دوی به له خپلو معبودانو څخه انکار وکړي او دوی به رد کړي.

د تفسیر:

په دې آیت کې الله تعالی د قیامت د ورځې د یوې مهمې صحنې یادونه کوي. هغه مهال چې مشرکان به په سخت عذاب کې وي، دوی به هغه معبودان چې په دنیا کې یې له الله پرته عبادت کول، رابللي وي، خو هغوی به د دوی د مرستې لپاره راشي. مګر الله تعالی خبر ورکوي چې په هغه ورځ به د دوی لپاره د دوی له معبودانو څخه هېڅ شفاعت کوونکي نه وي. هغه معبودان چې دوی به یې د الله پر ځای عبادت کول، نه یوازې دا چې د دوی به نه شي کولی، بلکې له دوی څخه به انکار وکړي او دوی به هم له خپلو معبودانو څخه انکار وکړي. دوی به یو بل رد کړي او له یو بل څخه به بېزاره شي. دا ځکه چې شفاعت په بشپړه توګه د الله تعالی په واک کې دی او هغه به یوازې د هغو کسانو لپاره اجازه ورکوي چې هغه یې خوښوي او د هغوی لپاره به یوازې هغه څوک شفاعت کوي چې الله تعالی ورته اجازه ورکړي. مشرکانو چې له الله پرته نورو ته عبادت کاوه، دوی به په هغه ورځ له هر ډول مرستې او شفاعت څخه بې برخې وي.

د ګټې او عبرتونه:

• دا چې شفاعت یوازې د الله تعالی په واک کې دی او هېڅوک د هغه له اجازې پرته د بل چا په ګټه سفارش نه شي کولی، نو باید له الله پرته له بل چا څخه د شفاعت غوښتنه ونه کړو.
• مشرکان به په قیامت کې له خپلو معبودانو څخه دومره ناهیلی شي چې له دوی څخه به انکار وکړي، دا ښیي چې د الله پرته له هر چا سره مینه او تړاو په پای کې بې ګټې دی.
• دا آیت د توحید په اهمیت ټینګار کوي او دا چې یوازې الله ته باید عبادت وکړو، ځکه چې هغه یوازینی ذات دی چې کولی شي په قیامت کې له عذاب څخه خلاصون ورکړي.
• په دنیا کې داسې کارونه مه کوو چې په قیامت کې به ورڅخه پښیمانه شو، لکه د الله پرته له نورو سره د مرستې تمه لرل.