Ар-Рум сүрәсе — Аять 13

Сүзләрнең мәгънәләре:

• шүфәга́ — ярдәмчеләр, яклаучылар, гафу итүчеләр.
• шүрәкә́ — тиңдәшләр, Аллаһка тиңдәш итеп табынган сыннар һәм башка нәрсәләр.
• кәфирин — инкяр итүчеләр, баш тартучылар.

Аять тәфсире:

Кыямәт көнендә мөшрикләргә — дөньяда Аллаһны калдырып, табынган сыннары, потлары һәм башка "шәрикъләре" аларны ґәзаптан коткаручы шафәгатьчеләр булып ярдәмгә килмәячәкләр. Киресенчә, ул көндә аларның ярдәмчеләре үзләреннән баш тартачаклар, ә мөшрикләр дә үзләренең элеккеге табынган нәрсәләрен инкяр итәчәкләр. Һәркем үзенең гөнаһы белән ялгыз калачак, һәм бер-берсеннән тулысынча аерылачаклар. Бу — Аллаһның кодрәте һәм ґәдәле белән булачак: чөнки шафәгать итү хокукы тик Аллаһның Үзенә генә карый, һәм Ул рөхсәт итмәгән кеше өчен беркем дә шафәгать итә алмый.

Гыйбрәтләр:

1. Кыямәт көнендә ярдәм итүчеләрнең булмавы — мөшриклекнең бушлыгын һәм файдасызлыгын күрсәтә. Дөньяда кемгә табынсаң, ул сиңа ул көндә һичнәрсә белән ярдәм итә алмый.
2. Бу аять безне Аллаһтан башкага өмет баглаудан сакланырга өйрәтә. Чын ярдәм һәм коткару — тик Аллаһтан гына.
3. Кеше дөньяда үзе өчен чын дусларны сайларга тиеш: алар аны Аллаһка якынайта торган кешеләр булсын. Ялган илаһлардан һәм файдасыз нәрсәләрдән баш тарту — акыллылык билгесе.
4. Бу аять безне тәүбә итәргә һәм Аллаһның рәхмәтенә өметләнергә дәшә, чөнки Ул — шафәгать итүчеләрнең иң шәфкатьлесе һәм ярдәмчеләрнең иң яхшысы.