Surat Ar-Rum — Ayat 57

1. Tembung-tembung sing perlu dijlentrehake:

• فَيَوْمَئِذٍ (fayawma'idzin): mula ing dina iku, yaiku dina kiyamat.
• لَا يَنفَعُ (lā yanfa'u): ora ana gunane, ora bisa menehi manfaat.
• مَعْذِرَتُهُمْ (ma'dziratuhum): alesan utawa udzur sing padha diajukake.
• يُسْتَعْتَبُونَ (yusta'tabūn): dipundhut tobat utawa diprentah supaya njaluk ridhane Allah.

1. Tafsir ayat:

Ing dina kiyamat, nalika Allah ngunggahake kabeh makhluk kanggo diadili lan diparingi piwales, wong-wong sing padha tumindak zalim — yaiku wong kafir lan wong-wong sing nglakoni dosa — ora bakal entuk manfaat saka alesan utawa udzur sing padha gawe-gawe. Ing donya, wong-wong mau wis diwenehi kesempatan supaya tobat lan manut marang Allah, nanging padha ora nggatekake. Mula ing akhirat, ora ana maneh kesempatan kanggo njaluk ngapura utawa mbenerake awake dhewe. Ora bakal ana sing takon marang wong-wong mau supaya menehi kepuasan marang Allah kanthi tobat lan ketaatan, amarga wektune wis entek lan wis kebacut. Dheweke bakal diukum miturut dosa-dosa lan maksiat sing wis dilakoni.

1. Faedah sing bisa dijupuk:

• Ayat iki ngelingake awake dhewe supaya aja nundha-nundha tobat. Sajrone isih urip ing donya, kita isih diwenehi kesempatan kanggo mbalik marang Allah, nanging yen wis tekan dina kiyamat, ora ana maneh gunane alesan lan penyesalan.
• Iki nuduhake keadilan Allah: wong sing wis diwenehi peringatan lan kesempatan, nanging tetep wangkal, bakal nampa piwales sing adil.
• Ayat iki uga ngajak kita supaya tansah ngupayakake tumindak becik lan ngedohi tumindak zalim, supaya ing akhirat kita ora kalebu golongan sing rugi.
• Kanthi mangerteni ayat iki, kita dadi luwih semangat nyinaoni Al-Qur'an lan nglakoni ajaran Islam, amarga Al-Qur'an iku tuntunan sing jelas kanggo urip ing donya lan akhirat.