سورت لقمان — آیت 26

د کلمو معناګانې:

• الْغَنِيُّ: هغه ذات چې له هر څه بې پروا وي او هېڅ شي ته اړتيا نه لري.
• الْحَمِيدُ: هغه ذات چې په هر حال کې د ستاينې او حمد وړ وي.

د آيت تفسير:

د آسمان او ځمکې هر څه چې دي، ټول د الله تعالی ملکيت دی؛ که هغه مخلوقات وي، بندگان وي، يا د هغوی چارې او تدبير وي، هر څه د الله تعالی په لاس کې دي. نو له همدې امله د عبادت او بندګۍ مستحق يوازې هغه ذات دی، نه بل څوک. الله تعالی له خپلو مخلوقاتو بېخي بې پروا دی، ځکه هغه په خپل ذات او کمالاتو کې له هر څه بې نيازه دی او د هېڅ شي اړتيا نه لري. په همدې حال کې هغه د حمد او ستاينې وړ دی، په دُنيا او آخرت دواړو کې، او د هغه پر هر کار او پر هر حکم ثنا ويل کېږي.

فايدې:

• دا آيت موږ ته د توحيد درس راکوي چې د عبادت حق يوازې الله تعالی لري، ځکه چې ټول عالم د هغه ملکيت دی.
• د الله تعالی د بې پروايۍ يادونه موږ ته دا پوهه راکوي چې زموږ عبادت او عمل هغه ته هيڅ ګټه نه رسوي، بلکې ګټه يې زموږ لپاره ده.
• د "حميد" صفت موږ ته دا هڅونه راکوي چې د الله تعالی پر هر نعمت او پر هر حکم راضي اوسو او تل يې ستاينه وکړو، ځکه هغه د ستاينې وړ دی.
• دا آيت د زړه سکون سبب ګرځي، ځکه چې پوهېږو هر څه د يو توانا او بې پروا ذات په لاس کې دي، نو اندېښنه او وېره بې ځايه ده.