Suurah Luqmaan — Aayad 26

Macnaha Erayada:

• Al-Ghaniyy: Kan Hodanka ah, ee aan u baahnayn cid ama shay.
• Al-Hamiid: Kan la Mahdiyo, ee ammaanta iyo mahadba isaga uun iska leh.

Tafsiirka Aayadda:

Waxaa uun iska leh Eebe kaligiis waxa ku jira samooyinka iyo dhulka oo dhan — hantidooda, kuwooda, abuuriddooda iyo maamulkoodaba. Wax walba isagaa abuuray, isagaana leh, isagaana maamula. Sidaas darteed lama ilaahaysto cid aan isaga ahayn, waana ka qaldan tahay in wax loo caabudo Eebe ka sokow.

Eebe waa ka kasta oo hodan, kama baahna abuurkiisa, mana u baahna caabudiddooda, balse isaga ayaa uun ka hodan wax walba. Isagaa mahad iyo ammaan iska leh xaalad kasta — fiicnaan iyo xumaanba — adduunka iyo aakhiraba. Mahad waxaa uun ku habboon isaga, waana midka la ammaano oo la mahdiyo.

Faa'iidooyinka laga qaadan karo Aayadda:

1. Kalsoonida Eebe: Markaad ogaato in Eebe yahay kan wax walba iska leh, waxaad ku kalsoonaataa isaga oo kaliya, mana ka cabsanid cid kale.
2. Is-hoosaysiinta: Qofka Muslimka ahi waa inuu is-hoosaysiiyaa oo uu ogaado inaanu waxba lahayn, wax walbana ay leeyihiin Eebe.
3. Mahadda iyo Shukriga: Waa in aan Eebe ku mahadinno xaalad kasta, sababtoo ah isagaa hodanka ah, isagaana mahad iska leh.
4. Ka-fogaanshaha Shirk: Aayaddu waxay nagu digaysaa inaan wax Eebe la wadaajinno caabudidda, maxaa yeelay wax walba isagaa iska leh, sidaas darteed caabudidda waxaa uun muta isaga.