سوره لقمان — آیه 26

معانی کلمات:

• الْغَنِيُّ: بینیاز، کسی که به هیچ چیز و هیچکس احتیاج ندارد.
• الْحَمِیدُ: ستودهشده، کسی که سزاوار همه ستایشها و سپاسهاست.

تفسیر آیه:

آنچه در آسمانها و آنچه در زمین است، همه belongs to خداوند است؛ مالکیت، آفرینش و تدبیر همه از آنِ اوست. هیچکس جز او شایسته عبادت نیست و همه موجودات بنده و مملوک اویند. خداوند متعال از همه آفریدههای خود بینیاز است؛ او به عبادت بندگان نیازی ندارد، بلکه این بندگاناند که به او نیازمندند. در عین حال، او ستودهشده و سزاوار حمد و ثناست در دنیا و آخرت، در همه حال و در هر شرایطی. ذات و صفات او چنان است که شایسته همه ستایشهاست، چه بندگان او را ستایش کنند و چه نکنند.

فواید و پیامهای آیه:

• این آیه به انسان میآموزد که همه هستی متعلق به خداست و او مالک حقیقی همه چیز است؛ بنابراین انسان باید در برابر او فروتن باشد و تنها از او اطاعت کند.
• بینیازی خداوند از عبادت ما، نشانه عظمت و کمال اوست و این حقیقت، عبادت را از حالت طلب و معامله خارج میکند و آن را به اوج عشق و بندگی خالصانه میرساند.
• ستوده بودن خداوند در همه حال، به مؤمن آرامش میدهد که هرچه بر او بگذرد، خداوند شایسته سپاس است و این نگاه، صبر و رضایت را در دل انسان زنده میکند.
• این آیه دعوتی است به توحید خالص و رهایی از هرگونه شرک و وابستگی به غیر خدا، چرا که تنها اوست که بینیاز و ستوده است.