Surah As-Sajdah — Talata 22

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• ذُكِّرَ – pinayuhan o pinaalalahanan.
• أَعْرَضَ عَنْهَا – tumalikod at hindi nakinig dito nang may pagmamalaki.
• الْمُجْرِمِينَ – mga makasalanan na lumalabag sa mga utos ng Allah, partikular ang mga tumatangging maniwala (kufr).

Interpretasyon ng Talata:

Walang sinuman ang higit na mapaggawang-masama sa kanyang sarili kaysa sa isang tao na pinayuhan at pinaalalahanan sa pamamagitan ng mga tanda at patunay ng kanyang Panginoon – tulad ng mga talata ng Qur'an at mga aral ng Islam – ngunit pagkatapos nito, siya ay tumalikod at nagwawalang-bahala, hindi nagmuni-muni o kumilos ayon sa mga ito, bagkus siya ay nagmalaki at nagmatigas. Ang kanyang pagtalikod na ito ay isang matinding kawalang-katarungan sa kanyang sarili, sapagkat sadyang binalewala niya ang daan ng patnubay matapos itong lumitaw sa kanya. Tunay na Kami (ang Allah) ay tiyak na maghihiganti sa mga makasalanang ito na tumalikod sa mga tanda ng Allah at hindi nakinabang sa mga ito – ang paghihiganti ay walang pagsalang darating sa kanila, maging sa mundong ito o sa Kabilang Buhay, ayon sa Kanyang karunungan at katarungan.

Mga Aral at Bunga:

1. Ang pinakamalaking kawalang-katarungan ay ang pagtalikod sa katotohanan matapos itong maunawaan at mapaalalahanan – kaya dapat tayong magmadali sa pagsunod sa mga utos ng Allah habang may pagkakataon pa.
2. Ang pag-alala at pagtanggap sa mga tanda ng Allah ay isang malaking biyaya; ang sinumang magpabaya dito ay naglalagay sa kanyang sarili sa panganib ng poot ng Allah.
3. Ang katarungan ng Allah ay ganap – hindi Niya pinababayaan ang mga gumagawa ng kasamaan, bagkus ang Kanyang paghihiganti ay tiyak, kaya dapat tayong laging magbalik-loob at humingi ng tawad.
4. Ang talatang ito ay nagtuturo sa atin ng kahalagahan ng pagpapakumbaba sa harap ng katotohanan; ang pagmamataas ay hadlang sa patnubay at dahilan ng pagkawasak.