سوره سجده — آیه 22

معانی کلمات:

• ذُکِّرَ: پند و اندرز داده شد، یادآوری شد.
• أَعْرَضَ عَنْهَا: از آن روی گردانید و به آن پشت کرد.
• الْمُجْرِمِینَ: گناهکاران، کسانی که مرتکب جرم و گناه میشوند.
• مُنتَقِمُونَ: انتقامگیرندگان، کسانی که کیفر و عقوبت میدهند.

تفسیر آیه:

هیچ کسی ستمکارتر از کسی نیست که آیات و نشانههای پروردگارش به او یادآوری و پند داده شود، اما او با وجود این تذکر و پند، از آن روی گرداند و به آن بیاعتنایی کند و از آن پند نگیرد. چنین شخصی با این کار، در حقیقت به خودش ظلم میکند، زیرا با نادیده گرفتن حق و رویگردانی از هدایت الهی، خود را در معرض عذاب و خشم خداوند قرار میدهد.

خداوند متعال در ادامه این آیه میفرماید که ما از گناهکارانی که از آیات و نشانههای ما روی گرداندهاند و به آنها ایمان نیاوردهاند، حتماً انتقام خواهیم گرفت و آنها را به سزای اعمالشان خواهیم رساند. این انتقام و کیفر، وعده حتمی خداوند است و هیچکس نمیتواند از آن جلوگیری کند.

فواید و پیامهای آیه:

• رویگردانی از آیات و نشانههای خداوند پس از شنیدن و آگاهی از آنها، بزرگترین ظلم به خود انسان است.
• نعمت تذکر و یادآوری آیات الهی، فرصتی برای هدایت و نجات است؛ اما کسی که این فرصت را از دست بدهد، زیانکار خواهد بود.
• خداوند بر گناهکاران و مجرمان پیروز است و قدرت کامل بر انتقام و کیفر آنان دارد، پس نباید از عذاب او ایمن بود.
• این آیه هشدار جدی به همه انسانهاست که در برابر دعوت حق و آیات الهی بیتفاوت نباشند و با رویگردانی از آنها، خود را در معرض خشم و عذاب الهی قرار ندهند.