Сураи Аль-Ахзаб — Оят 38

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• حَرَجٍ — тангӣ, гуноҳ, маломат ё фишор.
• فَرَضَ — муқаррар кард, ҳалол гардонд, воҷиб сохт.
• سُنَّةَ اللَّهِ — роҳу равиши Худованд, қонуни устувори Ӯ.
• خَلَوْا — гузаштанд, рафтанд (яъне паёмбарони пешин).
• قَدَرًا مَّقْدُورًا — қазои ҳатмӣ, сарнавишти муқарраршуда, ки бешубҳа ба амал меояд.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Худованди Мутаъол ба Паёмбари Худ (с) тасаллӣ медиҳад ва мефармояд, ки дар он чизе ки Аллоҳ барои ӯ ҳалол гардондааст — яъне издивоҷ бо завҷаи касе ки ӯро фарзанди хонда (писархонда) буд, пас аз талоқи вай — ҳеҷ гуноҳ, тангӣ ва маломате бар ӯ нест. Ин ҳукм на танҳо барои ӯ, балки суннати Худованд дар миёни паёмбарони гузашта низ ҳамин будааст; онҳо низ аз ин гуна корҳо анҷом додаанд ва ин роҳи илоҳӣ дар байни умматҳои пешин ҷорӣ шудааст. Пас Паёмбар (с) дар ин кор навовар ва бесобиқа нест, балки пайрави суннати анбиёи пешин аст. Ва он чизе ки Аллоҳ қазо кардааст — аз ба амал омадани ин издивоҷ ва ботил гардондани расми писархонд — қазои ҳатмӣ ва сарнавишти муқарраршудаест, ки ҳеҷ кас ва ҳеҷ чиз наметавонад онро боздорад ё тағйир диҳад. Худованд онро муқаррар кардааст ва бешубҳа ба амал меояд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ислом дини осонӣ ва раҳматест, на дини тангӣ ва машаққат. Худованд бандагони худро дар он чизе ки барояшон ҳалол кардааст, дар тангӣ намегузорад.
• Паёмбари Худо (с) намунаи олӣ ва пешвои мост; ӯ он чиро ки Аллоҳ фармудааст, бе тарсу хашм иҷро мекунад ва аз суннати анбиёи пешин пайравӣ менамояд.
• Ҳамаи корҳо ба қазо ва қадари Худованд вобастаанд; он чи Ӯ муқаррар кардааст, бешубҳа ба амал меояд ва банда бояд ба он розӣ бошад.
• Ин оят моро водор мекунад, ки ба аҳкоми Худованд таслим шавем ва бидонем, ки дар онҳо ҳикмат ва манфиати бузург ниҳон аст.
• Ислом расмҳои ботили ҷоҳилиро — монанди писархонд — барҳам медиҳад ва ҳақиқатро барқарор мекунад, то мардум ба ҳақиқати хеш баргарданд ва аз гумроҳӣ раҳо ёбанд.