Сураи Саба — Оят 53

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «كَفَرُوا بِهِ»: ба он (Қуръон ва Паёмбар) кофир шуданд, яъне инкор ва дурӯғ бароварданд.
• «يَقْذِفُونَ»: мепартоянд, мегӯянд, ба забон меоранд.
• «بِالْغَيْبِ»: суханони беасос дар бораи чизҳои пинҳонӣ ва ғоиб, ки аз рӯи гумон аст, на аз рӯи дониш.
• «مِن مَّكَانٍ بَعِيدٍ»: аз ҷои дур, яъне аз роҳи дури аз ҳақ, ки ба ҳақ расидан мумкин нест.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи онҳоест, ки дар охират талаби имон мекунанд, вале дигар вақти қабул шуданаш гузаштааст. Худованд мефармояд, ки онҳо пеш аз ин низ ба Қуръон ва ба Паёмбари Худо (с) кофир шуда буданд. Онҳо дар дунё ҳақро инкор карданд ва паёмбаронро дурӯғ бароварданд. Ҳамчунин онҳо дар бораи чизҳои пинҳонӣ ва ғоиб аз рӯи гумон сухан мегуфтанд ва аз ҷои дур — яъне аз роҳи дури аз ҳақ — ба ҳақ партофтан мехостанд. Онҳо дар бораи Паёмбар (с) суханони ноҳақ мегуфтанд, ки ӯ ҷодугар, коҳин ё шоир аст. Ин гуфтаҳо ҳеҷ асосе надоштанд ва танҳо гумонҳои беасос буданд. Чунон ки касе аз масофаи хеле дур ба ҳадаф санг партояд ва ҳаргиз ба он нарасад, онҳо низ бо ин гумонҳои худ ҳаргиз ба ҳақ намерасанд. Пас чӣ гуна метавонанд дар охират имон оваранд ва имонaшон қабул шавад, дар ҳоле ки дар дунё ҳақро инкор карда буданд?

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки имон овардан ва амали нек бояд дар вақти худ ва дар дунё анҷом дода шавад, на пас аз фавт шудани имкон.
• Ҳақро инкор кардан ва ба гумонҳои беасос такя кардан одамро аз роҳи рост дур мекунад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки суханони беасос ва туҳмат ба паёмбарон ва олимони дин ҳамеша вуҷуд доштааст, вале ҳақиқат ҳаргиз бо гумонҳои дур аз ҳақ иваз намешавад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба Қуръон ва суннати Паёмбар (с) боварӣ дошта бошем ва аз гумонҳои беасос дурӣ ҷӯем.
• Ин оят ҳамчунин ба мо мефаҳмонад, ки Худованд одил аст ва имонеро, ки аз рӯи ҳақиқат ва ихлос набошад, қабул намекунад.