Сураи Саба — Оят 54

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• وَحِيلَ: монеъ шуда шуд, ҳиҷоб гузошта шуд.
• مَا يَشْتَهُونَ: он чиро, ки орзу ва хоҳиш доранд (яъне тавба, бозгашт ба дунё, имон овардан ва раҳоӣ аз оташ).
• أَشْيَاعِهِم: монанди онҳо, ҳамгунаҳои онҳо аз умматҳои кофири гузашта.
• شَكٍّ مُّرِيبٍ: шакки сахт ва бадгумонкунанда, ки одамро ба ҳайрат ва дудилагӣ меандозад.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол хабар медиҳад, ки дар рӯзи қиёмат миёни кофирон ва он чи дилҳояшон орзу мекунад — аз қабили тавба кардан, ба дунё баргаштан ва имон овардан — монеъ гузошта мешавад. Онҳо дигар наметавонанд он чиро, ки дар он ҷо ба онҳо фоида мерасонд, ба даст оваранд. Ин ҳолат ба сарнавишти монанди онҳо аз умматҳои кофири пешина, ки паёмбаронашонро дурӯғ бароварда буданд, шабоҳат дорад; онҳо низ ҳамин тавр аз неъматҳо ва имкони наҷот маҳрум шуданд.

Сабаби ин ҳукм он аст, ки онҳо дар дунё нисбат ба он чи паёмбарон оварда буданд — яъне тавҳид, имон ба Қиёмат ва ҳисоб — дар шакки сахт ва дудилагӣ буданд. Ҳамин шакки қавӣ буд, ки онҳоро аз имон боздошт ва ба ҳалокат расонд.

1. Фоидаҳо ва ибратҳо:

• Оят моро огоҳ мекунад, ки фурсати имон ва тавба маҳдуд аст; баъд аз марг ва дар рӯзи қиёмат дигар имкони ҷуброн нест.
• Шак ва дудилагӣ дар бораи Худо, паёмбарон ва рӯзи қиёмат метавонад одамро ба ҳалокати абадӣ бирасонад, бинобар ин бояд бо илм ва яқин ба Қуръон ва суннат рӯй оварем.
• Қуръон ҳақиқатро бо мисолҳои таърихӣ баён мекунад, то мо аз сарнавишти умматҳои гузашта ибрат гирем ва роҳи онҳоро такрор накунем.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки неъматҳои дунё ва хоҳишҳои нафсӣ набояд моро аз охират ғофил кунанд, зеро ҳамаи онҳо гузаранд.
• Ва дар ниҳоят, оят ба мо умед медиҳад, ки то ҳанӯз фурсат дорем, ба сӯи Худо баргардем, тавба кунем ва бо яқини комил ба ислом часпем — зеро ин роҳи наҷот ва саодати ҷовидон аст.