Сураи Фатир — Оят 17

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят фаҳмиши онҳо зарур аст:

— «عَزِيز» дар ин ҷо ба маънои «мушкил», «нотавонӣ» ва «ғайриимкон» аст. Яъне чизе ки барои касе сахт ва нотавонӣ бошад.

— «ذَٰلِكَ» ишора ба нест кардани бандагон ва овардани офаридаи нав ба ҷои онҳост.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят мефармояд, ки нест кардани шумо ва аз байн бурдани ин халқ, сипас овардани офаридаи дигар ва наслҳои нав ба ҷои шумо, барои Аллоҳ таоло ҳеҷ гуна душворӣ ва нотавонӣ надорад. Ин кор барои Ӯ осон ва сабук аст. Ҳеҷ чиз дар осмонҳо ва замин аз қудрати Аллоҳ берун нест ва ҳеҷ чиз Ӯро оҷиз карда наметавонад. Ҳамон гуна ки шуморо аз нестӣ офарид ва вуҷуд бахшид, метавонад шуморо нест кунад ва халқи наверо ба вуҷуд оварад. Ин барои Аллоҳи Ҳаким ва Қодир кори сахт нест, балки бисёр осон аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

— Ин оят қудрати бепоёни Аллоҳро нишон медиҳад, ки ҳеҷ кор барои Ӯ душвор нест. Ин боиси он мегардад, ки инсон ба Аллоҳ таваккул кунад ва аз Ӯ натарсад, ки чизе аз дасташ наояд.

— Инсон мефаҳмад, ки ҳаёту мамот, офариниш ва нестӣ танҳо ба дасти Аллоҳ аст. Ин боиси фурӯтанӣ ва шинохти андозаи худ дар назди Худованд мешавад.

— Оят ба инсон умед мебахшад, ки агар Аллоҳ хоҳад, метавонад ҳар кориро анҷом диҳад; пас набояд аз раҳмати Ӯ ноумед шуд.

— Қуръон бо чунин оятҳо дили инсонро ба сӯи имон ва таслим ба Аллоҳ ҷалб мекунад, зеро дар он ҳақиқати бузурги қудрати Илоҳӣ баён шудааст.

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба Аллоҳ бовар кунем ва амалҳои нек анҷом диҳем, зеро медонем, ки ҳисобу китоби ҳама чиз ба дасти Ӯст ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад.