Suurah Faadir — Aayad 17

Macnaha ereyada:

• بِعَزِيزٍ: kuma adka, kuma culus, kuma dhibto.

Tafsiirka:

Waa kan Eebbe ku sheegayo inay dadka ku wargelinayso in iyaga oo dhan la halaago, lagana keeni kuwo kale oo iyaga ah, ayna ahayn wax Eebbe ku adag. Haddii Eebbe doono inuu dadka halaago oo meeshooda ku keeno kuwo kale oo caalamka ku noqda, taas waa arrin u fudud oo u sahlan, kuma culusna. Maxaa yeelay, Eebbe waa kan wax walba karaya, wax walbana uu doono ayay noqdaan. Abuuridda dadka iyo halaagoodu waa isku mid Eebbe agtiisa, waxba kagama adka. Sidaa darteed, ciddii Eebbe ku cibaadaysanaysa oo rumaysan, waa inay ogaato in Eebbe yahay kan wax walba kara, isagana aan waxba ku adkaan.

Faa'iidooyinka laga qaadan karo aayaddan:

1. Waynaanta iyo awoodda Eebbe: Aayaddan waxay na baraysaa in Eebbe yahay kan wax walba kara, isagoo aan waxba ku adkaan. Tani waxay ku xoojisaa niyadda mu'uminka oo isaga dhiirigelisa inuu Eebbe u dhiibto amarradiisa oo uu tala saaro.
2. Cabsida Eebbe iyo toobadda: Marka dadku ogaadaan in Eebbe uu awood u leeyahay inuu halaago oo ku keeno kuwo kale, waxay ku kalifaysaa inay ka cabsadaan Eebbe oo ay u soo noqdaan toobad, isla markaana ay ka fogaadaan xumaha.
3. Dhiirigelinta dadka wanaagga: Aayaddan waxay dadka ku boorinaysaa inay ku dadaalaan wanaagga iyo cibaadada, maxaa yeelay nolosha adduunku waa mid dhammaanaysa, isla markaana Eebbe awood buu u leeyahay inuu qoomkooda beddelo kuwo kale oo ka khayr badan.
4. Qalbiga ku xasilinta: Mu'uminku wuxuu ogaadaa in Eebbe uu yahay gargaaraha iyo kaaliyaha, isagoo aan waxba ku adkaan. Tani waxay ku xasilisaa qalbiga oo ka ilaalisaa walwalka iyo cabsida.