Сураи Фатир — Оят 16

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят ниёз ба шарҳ доранд:

— «إِن يَشَأْ»: агар Аллоҳ таоло ирода кунад ва бихоҳад.

— «يُذْهِبْكُمْ»: шуморо нест кунад ва аз байн барад.

— «بِخَلْقٍ جَدِيدٍ»: бо офаридае нав, яъне мардуми дигаре, ки ба ҷои шумо офарида мешаванд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таоло дар ин оят ба бандагони худ хабар медиҳад, ки Ӯ бар ҳама чиз тавоност ва ҳеҷ чиз аз қудрати Ӯ берун нест. Агар Аллоҳ бихоҳад, метавонад ҳамаи шуморо нест кунад ва аз байн барад, ба гунае ки ҳеҷ нишонае аз шумо боқӣ намонад. Сипас ба ҷои шумо мардуми наверо офарида меоварад, ки ба Ӯ итоат мекунанд ва танҳо Ӯро парастиш менамоянд ва ҳеҷ чизро шарики Ӯ қарор намедиҳанд. Ин оят нишон медиҳад, ки вуҷуди инсонҳо ба Аллоҳ ниёз дорад ва агар Ӯ бихоҳад, метавонад онҳоро аз байн барад ва дигаронро биёрад. Ҳамчунин ин оят хотиррасон мекунад, ки Аллоҳ ба бандагони худ ниёз надорад ва агар онҳо нофармонӣ кунанд, Ӯ метавонад қавми дигареро биёрад, ки беҳтар ва фармонбардортар бошанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ тавонои мутлақ дорад ва ҳеҷ чиз Ӯро оҷиз карда наметавонад. Ин боиси он мешавад, ки инсон ба Аллоҳ таваккал кунад ва танҳо ба Ӯ умед бандад.

— Оят моро огоҳ мекунад, ки ҳаёти дунё фониист ва ҳар лаҳза имкон дорад, ки Аллоҳ моро аз байн барад. Пас бояд пеш аз он ки дер шавад, ба сӯи Аллоҳ тавба кунем ва амалҳои нек анҷом диҳем.

— Ин оят меҳрубонии Аллоҳро нисбат ба бандагони солеҳ нишон медиҳад, зеро Ӯ ҳамеша офаридаҳои наверо ба вуҷуд меоварад, ки Ӯро парастиш кунанд ва замин ҳеҷ гоҳ аз бандагони фармонбардор холӣ намемонад.

— Қуръон бо чунин оятҳо дили инсонро ба сӯи худ ҷалб мекунад, зеро дар онҳо қудрати Аллоҳ, фонии дунё ва зарурати итоат ба Ӯ ба таври равшан ва содда баён шудааст. Ин боиси он мегардад, ки инсон ба ислом ҳамчун дини ҳақ ва роҳи наҷот бештар майл кунад.