Sura Fatir — Werset 22

Znaczenie słów:

• Al-Aḥyāʾ (الأحياء) – żywi, czyli wierzący, których serca są ożywione wiarą.
• Al-Amwāt (الأموات) – umarli, czyli niewierzący, których serca są martwe z powodu niewiary.
• Yusmiʿ (يُسْمِعُ) – daje słyszeć, sprawia, że ktoś słyszy ze zrozumieniem i przyjęciem.
• Man fī l-qubūr (مَن فِي الْقُبُورِ) – ci, którzy są w grobach, czyli umarli; tutaj użyte jako porównanie do niewierzących, którzy nie przyjmują prawdy.

Tafsir (Wyjaśnienie):

Bóg Najwyższy informuje nas, że nie są równi wierzący i niewierzący, tak jak nie są równi żywi i umarli. Żywi to ci, których serca są ożywione wiarą i prowadzone światłem przewodnictwa, natomiast umarli to ci, których serca są martwe z powodu niewiary i zatwardziałości. Podobnie nie są równe ciemności niewiary i światło wiary, ani cień i gorący wiatr – tak jak te rzeczy różnią się w naturze, tak różnią się ludzie w swojej postawie wobec prawdy.

Następnie Bóg mówi, że to On daje słyszeć temu, kogo zechce, słyszenie prowadzące do zrozumienia i przyjęcia. Jeśli chodzi o ciebie, o Proroku – nie jesteś w stanie sprawić, by usłyszeli ci ci, którzy są w grobach. Tak jak nie możesz dotrzeć do umarłych w ich grobach, tak samo nie możesz dotrzeć do tych niewierzących, których serca są martwe – nie przyjmą oni twojego wezwania, dopóki Bóg nie zechce ich poprowadzić. Twoją rolą jest jedynie ostrzeganie przed gniewem Boga i Jego karą.

Bóg posłał cię z prawdą – z wiarą w Niego i zasadami religii – jako zwiastuna dobrej nowiny o Raju dla tych, którzy ci uwierzą i będą postępować według twojego przewodnictwa, oraz jako ostrzegającego przed Ogniem tych, którzy cię odrzucą i zbuntują się. I nie było żadnej społeczności, do której nie przyszedł ostrzegający, aby przestrzec ją przed skutkami niewiary i błędu.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Poznajemy wielką różnicę między wierzącym a niewierzącym – tak jak nie można porównać żywych do umarłych, tak nie można porównać tych, którzy przyjęli wiarę, do tych, którzy ją odrzucili.
2. Prorok ﷺ nie jest odpowiedzialny za przewodnictwo ludzi – jego zadaniem jest jedynie przekazywanie i ostrzeganie, a prowadzenie należy wyłącznie do Boga. To uczy nas pokory i zaufania do Boga w sprawie rezultatów naszych wysiłków.
3. Serce człowieka może być żywe lub martwe – żywe serce to takie, które przyjmuje prawdę i odpowiada na wezwanie Boga, martwe to takie, które jest zamknięte na przewodnictwo. Dlatego powinniśmy dbać o życie naszych serc poprzez wiarę i dobre uczynki.
4. Miłosierdzie Boga obejmuje wszystkie narody – każda społeczność otrzymała ostrzegającego, co pokazuje, że Bóg nie pozostawia ludzi bez ostrzeżenia i że Jego sprawiedliwość jest doskonała.
5. Werset zachęca nas do bycia tymi, którzy słuchają prawdy i odpowiadają na nią, zanim będzie za późno – zanim znajdziemy się w grobach, gdzie żadne wezwanie już nie dotrze.