Surja Fatir — Ajet 22

Kuptimet e fjalëve:

• الأحياء (të gjallët): Këtu nënkuptohen besimtarët, zemrat e të cilëve janë të gjalla me dritën e besimit.
• الأموات (të vdekurit): Këtu nënkuptohen jobesimtarët, zemrat e të cilëve janë të vdekura nga mosbesimi dhe verbëria shpirtërore.
• يُسْمِعُ (bën të dëgjojë): Dëgjim i mirëkuptimit dhe i pranimit, jo thjesht dëgjim fizik.
• مَن فِي الْقُبُور (ata që janë në varre): Metaforë për jobesimtarët, zemrat e të cilëve janë të vdekura, si të vdekurit në varre.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar na mëson se nuk janë të barabartë besimtarët, zemrat e të cilëve janë të gjalla me besim dhe udhëzim, me jobesimtarët, zemrat e të cilëve janë të vdekura nga mosbesimi. Ashtu siç nuk janë të barabartë të gjallët me të vdekurit, po ashtu nuk janë të barabartë ata që ndjekin rrugën e drejtë me ata që janë të humbur në errësirën e mosbesimit. Allahu i Lartësuar ia bën të dëgjueshme fjalën e Tij atij që Ai do që ta udhëzojë, duke i hapur zemrën për të pranuar të vërtetën. Ndërsa ti, o i Dërguar, nuk mund ta bësh të dëgjojë atë që është si i vdekur në varr, sepse ashtu siç të vdekurit nuk dëgjojnë thirrjen, po ashtu jobesimtarët zemrat e të cilëve janë të vdekura nuk përfitojnë nga thirrja jote. Ti je vetëm paralajmërues që i paralajmëron ata nga dënimi i Allahut, ndërsa udhëzimi është vetëm në dorën e Allahut. Ai të ka dërguar me të vërtetën, që të sjellësh lajme të mira për besimtarët dhe paralajmërime për jobesimtarët, dhe çdo popull ka pasur të dërguar që e ka paralajmëruar.

Përfitimet nga Ajeti:

• Të kuptuarit se vlera e njeriut nuk është në trupin e tij, por në zemrën dhe shpirtin e tij – nëse zemra është e gjallë me besim, ai është i gjallë edhe pse trupi i tij mund të jetë i dobët; nëse zemra është e vdekur nga mosbesimi, ai është i vdekur edhe pse trupi i tij është i gjallë.
• Kjo na mëson se udhëzimi është vetëm në dorën e Allahut, prandaj ne duhet t'i lutemi Atij që të na udhëzojë dhe të na i hapë zemrat për të pranuar të vërtetën.
• Ajeti na nxit që të mos humbim shpresën kur i ftojmë njerëzit në rrugën e Allahut, sepse detyra jonë është vetëm të përcjellim mesazhin, ndërsa udhëzimi është në duart e Allahut.
• Na bën të kuptojmë dallimin e madh midis besimtarit dhe jobesimtarit, gjë që na shtyn të përpiqemi që të jemi gjithmonë në anën e besimtarëve dhe të largohemi nga rruga e jobesimtarëve.