Surat Fatir — Ayat 22

1. Tetembungan kang perlu dimangerteni:

• الْأَحْيَاءُ: wong-wong kang urip atine, yaiku wong mukmin kang gelem nampa pituduh.
• الْأَمْوَاتُ: wong-wong kang mati atine, yaiku wong kafir kang ora gelem nampa bebener.
• يُسْمِعُ: paring pangrungu kang nganti tekan ati, mula banjur mangerti lan nampa.
• مَن فِي الْقُبُورِ: wong-wong kang wis ana ing kubur, kang wis ora bisa krungu apa-apa maneh.

1. Tafsir ayat:

Ing ayat iki, Allah SWT ngandharake yen wong kang urip atine iku ora padha karo wong kang mati atine. Wong mukmin kang atine urip iku gelem nampa pituduh lan nglakoni bebener, dene wong kafir kang atine mati iku ora gelem nampa pituduh, sanajan wis dielingake bola-bali. Padha karo mripat kang bisa ndeleng lan mripat kang wuta, uga padha karo pepeteng lan cahya, ora bisa padha. Semono uga papan kang ayem lan papan kang panas banget, ora bisa padha.

Allah SWT paring pangrungu marang sapa wae kang dikarepake, yaiku wong kang diparingi kelapangan ati supaya bisa nampa lan ngelakoni pituduh. Dene Nabi Muhammad SAW, sanajan dadi utusan kang kudu menehi peringatan, ora bisa nggawe wong kang wis mati atine dadi krungu lan nampa pituduh, padha karo ora bisane nggugah wong kang wis ana ing kubur. Iki dudu kekurangane Nabi, nanging amarga atine wong-wong mau wis mati amarga kafir.

1. Faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake yen urip lan mati iku ora mung bab raga, nanging uga bab ati. Ati kang urip iku ati kang gelem nampa bebener lan pituduh saka Allah.
• Wong kang gelem mbukak atine lan nampa pituduh, iku tandha yen dheweke diparingi kelapangan dening Allah. Mula, aja padha ngeyel lan nutup ati marang bebener.
• Nabi Muhammad SAW mung diutus kanggo menehi peringatan, dudu kanggo meksa wong supaya gelem percaya. Iki mulangake yen dakwah iku kudu dilakoni kanthi sabar lan tawakal marang Allah.
• Ayat iki ngajak kita supaya tansah njaga ati supaya ora mati, kanthi cara gelem ngrungokake pituduh, sinau agama, lan nglakoni apa kang wis dingerteni.