Surat Yasin — Ayat 16

1. Tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• قَالُوا : padha ngucap (para utusan mau).
• رَبُّنَا : Pangeran kita, yaiku Allah.
• يَعْلَمُ : ngudaneni, ngerti sakabehe.
• إِنَّا : satemene kita.
• إِلَيْكُمْ : marang kowe kabeh (para warga desa).
• لَمُرْسَلُونَ : mesthi wong-wong kang diutus.

1. Tafsir ayat:

Para utusan telu mau padha mangsuli pangucape warga desa kang padha maido lan ora percaya marang dheweke. Dheweke ngucap kanthi tegas lan yakin: "Pangeran kita, yaiku Allah, ngudaneni satemene kita iki pancen wong kang bener-bener diutus marang kowe kabeh." Dheweke nyebutake yen Allah dadi saksi, amarga mung Allah kang ngerti sakabehe kahanan lan kabeneran. Dadi, ora ana alesan kanggo warga desa kanggo maido, amarga bukti kang paling kuwat yaiku kawruhe Allah kang maha ngerti. Para utusan mau mung nduweni tugas nyampekake risalah kanthi cetha lan gamblang, dene perkara wong arep percaya utawa ora, iku kabeh ana ing tangane Allah. Dheweke ora bisa meksa atine wong supaya gelem nampa kebenaran, amarga menehi pituduh iku mung hak lan kuwasahe Allah.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake yen saben wong kang ngajak marang kabecikan lan kebenaran kudu duwe keyakinan kang kuwat, lan cukup nyebutake Allah minangka saksi, amarga Allah ngerti sakabehe.
• Kita dielingake yen tugas dakwah iku mung nyampekake kanthi cetha, dene asil lan pituduh iku kabeh ana ing astane Allah. Mula ora perlu kuwatir lan sedhih yen ana wong kang ora gelem nampa kebenaran.
• Ayat iki uga nuduhake yen para utusan Allah iku wong-wong kang bener lan dipercaya, mula kita kudu percaya marang risalah kang digawa.
• Kanthi mangerteni yen Allah iku saksi lan ngerti sakabehe, kita dadi luwih tenang lan mantep ing ati nalika ngadhepi tantangan lan pangina ing dalan kebenaran.
• Iki kabeh ndadekake kita luwih tresna marang Islam lan Al-Qur'an, amarga Al-Qur'an ngandhut piwulang kang nyenengake ati lan menehi pangarep-arep kanggo saben wong kang gelem mikir lan nampa kebenaran.