Сураи Йа Син — Оят 16

1. Маънои калимаҳо:

— «رَبُّنَا»: Парвардигори мо.

— «يَعْلَمُ»: медонад.

— «إِنَّا»: ҳамоно мо.

— «إِلَيْكُمْ»: ба сӯи шумо.

— «لَمُرْسَلُونَ»: ҳатман фиристодашудагон ҳастем.

1. Тафсири оят:

Паёмбарон дар посух ба дурӯғ шуморидани мардуми он деҳа гуфтанд: Парвардигори мо медонад, ки мо воқеан ба сӯи шумо аз ҷониби Ӯ фиристода шудаем. Ин гуфтори онҳо далели равшане буд бар ростии даъвати онҳо, зеро Худованди доно ба ҳоли онҳо огоҳ аст ва гувоҳии Ӯ барои исботи рисолаташон кофист. Онҳо инчунин фаҳмонданд, ки вазифаи онҳо танҳо расонидани паём бо равшанӣ аст ва ҳидоят кардани мардум дар дасти Худо аст, на дар дасти онҳо. Яъне паёмбарон наметавонанд дили касеро ба зӯр ба имон оваранд, балки танҳо паёми Худоро мерасонанд ва огоҳ мекунанд.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки паёмбарон бо боварии комил ба Худо такя мекарданд ва гувоҳии Парвардигорро барои худ кофӣ медонистанд.

— Вазифаи даъваткунанда танҳо расонидани паём аст, на маҷбур кардани мардум ба имон; ҳидоят танҳо аз ҷониби Худост.

— Оят моро тарғиб мекунад, ки ба Худои доно бовар кунем ва бидонем, ки Ӯ ҳақиқатро медонад ва ба бандагони ростқавл ёрӣ медиҳад.

— Ин оят сабру таҳаммулро дар роҳи даъват таълим медиҳад, зеро паёмбарон бо вуҷуди дурӯғ шуморидан аз ҷониби мардум, бо нармӣ ва боварӣ ба Худо посух доданд.

— Инчунин моро водор мекунад, ки ба рисолати паёмбарон бовар кунем ва паёми онҳоро қабул намоем, то ба роҳи рост ҳидоят ёбем.