Сураи Йа Син — Оят 18

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• تَطَيَّرْنَا: бадгумон шудан, шум ва наҳс дидан дар чизе ё касе.
• لَنَرْجُمَنَّكُمْ: ҳатман сангсор хоҳем кард, яъне бо санг ба қатл хоҳем расонд.
• عَذَابٌ أَلِيمٌ: азоби дарднок ва сахт.

1. Тафсири оят:

Сокинони он шаҳр ба паёмбарон гуфтанд: «Мо аз шумо бадгумон шудаем ва шуморо ба наҳс ва бадбахтӣ мебинем. Агар аз даъвати худ ба яккахудоӣ ва аз ин суханон даст накашед, ҳатман шуморо бо санг хоҳем кушод ва азоби дардноке аз ҷониби мо ба шумо хоҳад расид.»

Онҳо ба ҷои он ки ба даъвати паёмбарон гӯш диҳанд ва дар бораи он андеша кунанд, роҳи ҷаҳолатро пеш гирифтанд ва гуноҳи бадбахтии худро ба паёмбарон нисбат доданд. Ин гуфтори онҳо нишонаи ҷаҳолат ва саркашӣ буд, зеро паёмбарон ҳеҷ гуноҳе надоштанд ва танҳо онҳоро ба роҳи рост даъват мекарданд. Таҳдиди онҳо ба сангсор ва азоб нишон медиҳад, ки онҳо то чӣ андоза аз ҳақ дур буданд ва ба зӯроварӣ таваккул карданд.

1. Фоидаҳо ва дарсҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҷаҳолат ва бадгумонӣ метавонад одамро аз пазируфтани ҳақ боздорад ва ба зӯроварӣ водор кунад.
• Паёмбарон ҳамеша бо нармӣ ва сабр даъват мекарданд, ҳатто вақте ки мардум онҳоро бадгумон мешуданд ва таҳдид мекарданд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳангоми шунидани даъвати ҳақ бо андеша ва инсоф бархӯрд кунем, на бо таассуб ва бадгумонӣ.
• Ислом дини ростӣ, сабр ва некӯкорӣ аст; он ҳеҷ гоҳ ба зӯроварӣ ва бадгумонӣ даъват намекунад.
• Қуръон ҳикояти гузаштагонро барои ибрат овардааст, то мо аз роҳи онҳо дурӣ ҷӯем ва ба роҳи паёмбарон пайравӣ кунем.