Surat Yasin — Ayat 19

1) Tegese tembung-tembung sing perlu dijlentrehake:

• طَائِرُكُمْ : sialmu, cilakamu, utawa nasib ala sing kokgawa.
• مَعَكُمْ : ana ing awake dhewe, ora ana ing wong liya.
• أَئِن ذُكِّرْتُمْ : apa yen kowe dielingake, diwenehi pitutur, utawa diajari babagan kabecikan.
• مُسْرِفُونَ : wong sing kakehan ngliwati wates, seneng nglakoni dosa lan ora gelem manut.

2) Katrangan babagan ayat:

Para rasul mau mangsuli omongane wong-wong kafir sing padha nganggep ala marang dheweke. Para rasul ngendika: "Sial lan cilaka sing kokrasakake iku sejatine ana ing awake dhewe, ora ana hubungane karo tekane awake dhewe. Sial iku asale saka kafir lan dosa-dosa sing koklakoni." Wong-wong mau banjur padha nganggep ala lan ngancam arep mbenturi watu lan nyiksa para rasul. Para rasul banjur mangsuli maneh: "Apa kowe padha rumangsa sial mung amarga awake dhewe ngelingake kowe babagan Allah lan nuduhake dalan sing bener? Sejatine ora mangkono. Malah kowe iku wong sing kakehan ngliwati wates, wong sing wis kebacut ing kekafiran lan kemaksiatan, ora gelem nampa bebener lan seneng nglakoni barang sing dilarang."

Dadi, sial sing dirasakake dening wong-wong kafir iku dudu amarga tekane para rasul, nanging amarga saka kekafiran lan dosa-dosa sing wis dadi pakulinan. Yen dielingake babagan Allah, mesthine kudu rumangsa seneng lan syukur, amarga iku dadi dalan kanggo keslametan. Nanging wong-wong mau malah nesu lan nganggep ala. Iki nuduhake yen atine wis kebak kesombongan lan ora gelem nampa bebener.

3) Piwulang lan faedah sing bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake yen kabeh kacilakan lan kesusahan sing dialami manungsa iku asale saka tumindake dhewe, utamane saka dosa lan ora manut marang Allah.
• Dadi wong Islam kudu gelem nampa pitutur lan eling-eling babagan kabecikan, amarga pitutur iku dadi dalan kanggo keslametan, dudu dadi sebab kacilakan.
• Ayat iki uga ngelingake supaya ora kakehan ngliwati wates ing tumindak dosa, amarga kuwi bisa nggawa cilaka ing donya lan akhirat.
• Kanthi mangerteni ayat iki, kita dadi luwih seneng ngrungokake pitutur, luwih sabar, lan luwih gelem mbalik marang Allah, supaya urip dadi tentrem lan kebak berkah.