Surja Ja Sin — Ajet 34

Kuptimi i fjalëve:

• Xhennate: kopshte dhe pemishte të mbjella.
• Nahil: palma hurmash.
• A’nab: rrush.
• Fexherna: e bëmë të rrjedhë e të shpërthejë.
• Ujun: burime uji (sy uji).

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar tregon mirësinë dhe fuqinë e Tij, duke përmendur se në tokë Ai krijoi kopshte të mbjella me palma hurmash dhe vreshta rrushi. Këto nuk janë pemë të zakonshme, por dhunti të mëdha që u shërbejnë njerëzve për ushqim dhe jetesë. Gjithashtu, Ai bëri që nga toka të shpërthejnë burime uji, të cilat i ujitin ato kopshte dhe i mbajnë ato të gjelbëruara e prodhuese. Ky ajet vjen pas përmendjes së shiut që zbret nga qielli, duke treguar se si uji i shiut bëhet shkak për të dalë burime nga toka, dhe kështu toka e vdekur kthehet në jetë me bimë e pemë. Kjo është një shenjë e madhe e fuqisë së Allahut, që Ai e ringjall tokën pas vdekjes së saj, ashtu siç do t’i ringjallë njerëzit në Ditën e Gjykimit.

Përfitimet nga ajeti:

1. Ajeti na mëson të shohim me syrin e mendjes dhuntitë e Allahut në natyrë, sepse kopshtet dhe burimet e ujit janë dëshmi e gjalla të mëshirës së Tij ndaj krijesave.
2. Na nxit të falënderojmë Allahun për ushqimin dhe ujin që na ka dhënë, duke kuptuar se këto janë begati që nuk mund t’i krijojë askush tjetër përveç Tij.
3. Tregon se toka e vdekur kthehet në jetë me ujin dhe bimët, dhe kjo është një provë e qartë për ringjalljen pas vdekjes, gjë që forcon besimin në Ditën e Fundit.
4. Na bën të kuptojmë se Allahu nuk i ka krijuar këto gjëra më kot, por për të mirën e njeriut, prandaj duhet t’i ruajmë dhe t’i shfrytëzojmë ato në mënyrë të dobishme, pa i shkatërruar.