Сураи Йа Син — Оят 54

1. Маънои калимаҳо:

— «تُظْلَمُ»: ситам карда шавад, яъне аз ҳаққи касе чизе кам карда нашавад.

— «نَفْسٌ»: ҳар як шахс, ҳар як тан.

— «شَيْئًا»: ҳеҷ чиз, ҳатто ба андозаи заррае.

— «تُجْزَوْنَ»: подош дода мешавед, мукофот ё ҷазо дода мешавед.

— «مَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ»: он чизе, ки шумо дар дунё мекардед.

1. Тафсири оят:

Дар он Рӯзи Қиёмат ҳисобу китоб бо адолати комил анҷом дода мешавад. Ҳеҷ кас ба ҳаққи худ ситам намебинад — на аз сабаби кам кардани савобҳояш ва на аз сабаби зиёд кардани гуноҳҳояш. Ҳар кас танҳо подоши он амалҳоеро мебинад, ки дар ҳаёти дунё анҷом додааст. Агар некӣ карда бошад, подоши некӣ мегирад ва агар бадӣ карда бошад, ҷазои бадӣ мебинад. Ин оят ба бандагон хитоб мекунад, ки дар он рӯз ҳеҷ зулме вуҷуд надорад ва ҳама чиз бар асоси адлу инсоф аст.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки Худованди Таоло одили мутлақ аст ва ҳеҷ касро беҳақ ситам намекунад.

— Ҳар як амали мо — хурд ё калон — сабт мешавад ва подоши худро мегирад, пас бояд ҳамеша некӣ кунем.

— Ин оят умедворӣ мебахшад, ки адолати Худо комил аст ва ҳеҷ некии мо беподош намемонад.

— Ҳамчунин моро огоҳ мекунад, ки барои ҳар амали бад ҷавобгар хоҳем буд, пас бояд аз гуноҳ дурӣ ҷӯем.

— Ин оят моро ба сӯи тавба ва амали солеҳ тарғиб мекунад, зеро медонем, ки ҳар кори некӣ дар он рӯз барои мо захира мешавад.