Сураи Йа Син — Оят 76

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• فَلَا يَحْزُنكَ: Пас, туро ғамгин накунад.
• قَوْلُهُمْ: Гуфтори онҳо.
• مَا يُسِرُّونَ: Он чи пинҳон мекунанд.
• مَا يُعْلِنُونَ: Он чи ошкор мекунанд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба Паёмбари худ (с) тасаллӣ медиҳад, ки аз гуфтори дурӯғи кофирон ва таҳқиру масхараи онҳо ғамгин нашавад. Онҳо туро дурӯғгӯ, шоир ва ғайра мегӯянд, аммо ин суханон набояд ба дили ту таъсир кунад. Зеро Худованд медонад он чи онҳо дар дил пинҳон мекунанд ва он чи бо забон ошкор месозанд — ҳеҷ чиз аз дониши Ӯ пинҳон нест. Ҳамаи аъмол ва ниятҳои онҳо назди Ӯ маълум аст ва ба зудӣ ҳар якеро ба сазои худ хоҳад расонд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят ба муъминон тасаллӣ медиҳад, ки душманон ва мухолифон бо суханони ноҳақ ва таҳқомезӣ набояд онҳоро аз роҳи ҳақ боздоранд.
• Худованд ҳама чизро медонад — ҳам пинҳон ва ҳам ошкор — ва ин боиси оромии дили бандагони солеҳ аст, ки медонанд ҳеҷ амале беподош намемонад.
• Ин оят моро ба сабр ва устуворӣ дар роҳи даъват ва таҳаммул дар баробари душманон тарғиб мекунад.
• Нишонаи адлу ҳикмати Худованд аст, ки ҳар касро ба андозаи амалаш ҷазо ё подош медиҳад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дили худро бо ғамҳои беҳуда машғул накунем ва ба Худованд таваккул намоем, зеро Ӯ ҳама чизро медонад ва одил аст.