Сураи Ас-Саффат — Оят 135

1. Маънои калимаҳо:

— «عَجُوزًا»: пиразан, зани солхӯрда.

— «الْغَابِرِينَ»: боқимондагон, онҳое ки дар азоб монданд ва ҳалок шуданд.

1. Тафсири оят:

Худованд бандаи худ Лутро баргузид ва ӯро аз паёмбарон қарор дод. Ҳангоме ки қавми ӯро азоб фаро гирифт, Худо Лут ва тамоми аҳли байташро наҷот дод, ба ҷуз зани пираш, ки ҳамсари ӯ буд. Ин зан ба қавми худ монанд кофир буд ва ба сабаби куфраш бо ҳалокшудагон дар азоб боқӣ монд ва ҳалок шуд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки пайвандии хешу таборӣ ва наздикӣ ба шахсони солеҳ ҳаргиз ҷои имон ва амали некро намегирад; наҷот танҳо ба воситаи имон ва тоат ба даст меояд.

— Худованд бандагони содиқи худро ҳатто дар миёни қавми фосиқу кофир ҳифз мекунад ва роҳи наҷотро ба онҳо нишон медиҳад.

— Оят моро огоҳ мекунад, ки аз куфру нофармонӣ дурӣ ҷӯем ва ҳамеша ба Худо таваккул кунем, зеро Ӯ подоши некӯкоронро зоеъ намекунад.

— Қиссаҳои қуръонӣ дарсҳои бузург барои аҳли имон доранд ва моро ба сӯи некӯкорӣ ва ростқавлӣ ҳидоят мекунанд.